Tag ভাষা

অসমৰ জনজাতি : হুলস্থূলৰ পৰা প্ৰশান্তিলৈ

সঞ্জীৱ সভাপণ্ডিত জীৱনত কিছুমান শব্দ নিজে কোৱা যায় আৰু বহুত শব্দ আনে কয়, আমি শুনো৷ কিছুমান শব্দ প্ৰয়োজনত সৃষ্টি হয়, কিছুমান এনেয়ে সৃষ্টি হয়৷ কিছুমান শব্দ ইচ্ছা কৰি সৃষ্টি কৰে, কিছুমান শব্দ ইতিহাসে-সময়ে সৃষ্টি কৰে৷   অসমৰ আকাশে-বতাহে আজি বহু দিনৰে পৰা বহু শব্দ মুখৰিত হৈ আছে৷ কিছুমান শব্দ মাৰ গৈছে, আকৌ কিছুমান শব্দ নতুনকৈ সৃষ্টি হৈছে৷ ১৯৭০-ৰ দশকৰ মাজভাগৰ পৰাই এনে বহুত শব্দই অসমক তোলপাৰ লগাই আছে৷ মন গ’লেও-নগ’লেও এনেবোৰ কথা শুনি থাকিবলৈ বাধ্য হৈছোঁ৷ তেনেকুৱা কিছুমান শব্দ বা কথা হ’ল— অসমীয়া বুলি নিজকে কোৱাবিলাকৰ কণ্ঠত— ক) অসমক স্বাধীনতাৰ…

দিখৌপৰীয়া কবি হৰেন গগৈৰ কাব্যগ্রন্থ— ‘জাৰসন্ধ্যাৰ জুই’

 ৰুদ্ৰ সিংহ মটক ..কাব্যভাষাই হৈছে কাব্যিক উৎকৰ্ষৰ মানদণ্ড (ৰবার্ট ফ্রষ্ট)। হৰেন গগৈ অসমীয়া কাব্য জগতৰ এজন প্রতিষ্ঠিত কবি। কবিৰ যৌৱনকালত ৰচিত কবিতাবোৰ সন্নিৱি‍ষ্ট প্রথম সংকলন জোনাকতে জোৰণ প্ৰকাশ পাইছিল ১৯৯৬ চনত৷ পৰৱৰ্তী সময়তো কাকত–আলোচনীবোৰত তেওঁৰ কবিতা প্রায় নিয়মীয়াকৈ প্ৰকাশ পাইছে৷ ২০০০ চনত…

নগা টেঙা আৰু নগা ঘা

তাজহাৰুল হক প্রথমে সৰু গল্প এটা কৈ লওঁ। গল্প বুলিও ক’ব পাৰে বা সত্য ঘটনা হিচাপেও ধৰিব পাৰে। এয়া ১৯৫৮/৫৯ চনমানৰ ঘটনা। নগাসকল যোৰহাটলৈ প্ৰায়ে আহিছিল। তেওঁলোকে হোৰাত (পিঠিত লে ফুৰা বাঁহৰ সজা) আদা, হালধি আদি লৈ যোৰহাট চহৰখনত পিয়াপি দি ফুৰিছিল।…

বাঘৰাণী খইৰী

 ড০ ৰত্নোত্তমা দাস বিক্ৰম বাঘৰাণী খইৰী : পটৰ আঁৰৰ কিছু কথা এক৷ বাঘ, আমি আৰু কিছু সার্বজনীন ব্যক্তিগত  অসমীয়া সমাজৰ আন যিকোনো এটা শিশুৰ দৰেই শৈশৱত আমিও শিকিছিলোঁ মেকুৰীক ‘মেও’, গৰুক ‘হাম্বা’, বাঘক ‘হাও’ বুলি ক’বলৈ। কুকুৰ, মেকুৰী, হাঁহ, পাৰ, কুকুৰা, গৰু, ছাগলী — এই পোহনীয়া জীৱ-জন্তু আৰু অন্যান্য চৰাই-চিৰিকতি আদিও সদায়েই আমাৰ চিনাকি চৌপাশৰে অংশ। চিনাকি…

সোণালী আৰু কমলা এই শতিকাৰ প্রিয়তম ৰং

নিয়ৰকণা কাশ্যপ সোণালী আৰু কমলা এই শতিকাৰ প্রিয়তম ৰং, বুজিছাসেয়ে নৈ পুতি বিৰিখ ঢাকি বাঢ়ি আহিল মৰুভূমি তেওঁৰ মাতত আছিল উচুপনিত সেমেকা ভগা-ছিগা উশাহহৰিৎহীনতাত ভুগি ৰঙচুৱা হোৱা অৰণ্যানিত এয়া, মোৰ সোঁকান্ধত মূৰ থৈ এজন জঁই পৰা পুৰুষ ববচা বনৰ দৰে ঘনকৈ বঢ়া লোভ আৰু ৰাজনীতিতভেঁকুৰতকৈও শুকুলা…

পুৱা-গোধূলিৰ বেলি: দুঃসময়ৰ দস্তাবেজ

 গীতালী শইকীয়া একো একোজন কবি একো একোছোৱা সময়ৰ প্ৰতিনিধি৷ তেওঁলোকে একোটা যুগৰ চিন্তা-চেতনা, ভয়-শংকা-আতংক, আশা-নিৰাশা-প্ৰত্যাশা, স্বাধীনতা মুক্তিৰ চেতনা, স্পৃহা-সফলতা-বিফলতা, উন্নতি-অৱনতি সকলোকে প্ৰতিনিধিত্ব কৰে৷ কবি একো একোটা সময়ৰে নহয় কাল-স্থান নিৰপেক্ষ মানৱৰ কণ্ঠ৷ জ্ঞান পূজাৰীৰ ‘পুৱা গোধূলি বেলি’ (১৯৯২)–ৰ কবিতাসমূহে সেই কথাকে কয়৷ নৱকান্ত বৰুৱা, নীলমণি ফুকনৰ উত্তৰসূৰী…

বলি

 বিদ্যুৎ বিকাশ শর্মা হৰিণাৰ চকুত হেনো মায়া সনা থাকে— এনে এষাৰ কথা বলোৰামে শুনিছিল, কিন্তু অনুমান কৰিব পৰা নাছিল সেই মায়াৰ ৰং, ৰূপ। অনুমানেই বা কৰে কেনেকৈ? তাৰ কাৰবাৰ হাঁহ, পাৰ, ছাগলী, ম’হ, কোমোৰা অথবা কুঁহিয়াৰৰ দৰে সামগ্ৰীৰ লগত। হৰিণাৰ ডিঙিৰ জোখ-মাখ লোৱাৰ সুবিধা তাৰ নাই। কিন্তু…

আইতাৰ চশ্‌মা (শিশু অনুবাদ গল্প)

 মূল ৰচনা: ৰাস্কিন বণ্ডে অনুবাদ: স্ৰোতস্বিনী তামুলী অংকন: বৰ্ণিল মহন্ত আইতাকে দূৰৈৰ নৈখনৰ কল্‌ কল্ শব্দ শুনা পাইছিল, ভৰিৰ তলুৱাত পাইন গছৰ বেজীৰ দৰে পাতবোৰৰ উমান পাইছিল, তেওঁ তেওঁৰ নাতি ল’ৰা মণিৰ  উপস্থিতি অনুভৱ কৰিছিল। কিন্তু তেওঁ নদীখন অথবা গছবোৰক দেখা নাপাইছিল, আনকি মণিকো।…

চে‍লুলয়ডৰ ৰং ডাঠ বেঙুনীয়া

 পৰী পাৰবীন কত দিন কত ৰাতি মই এইদৰে কটাইছিলোঁ সেই কথা মোৰ জ্ঞাত নহয়। সুমেৰু, কুমেৰু নতুবা এভাৰেষ্ট শৃংগৰ বিস্তৃত তুষাৰাঞ্চল ভেদি মই যেন সূৰুযে ঢুকি নোপোৱা ঠাইতহে আছিলোঁগৈ। বৰফৰ কঠিন আঘাতত যেন মোৰ সমগ্ৰ শৰীৰ ঠেৰেঙা হৈ পৰিছিল। থক্‌থক্‌কৈ কঁপিছিলোঁ মই। কঁপি…

এটা অৰ্ধগল্প আৰু এডাল অৰ্ধমৃত কলম

স্বপ্না নিহাৰ একতীয়াকৈ থকা মূৰটো আনপিনে ঘূৰাবলৈ বহু পৰ ধৰি যুঁজি আছিলোঁ। উশাহ নাপাই চট্‌ফটাইছিলোঁ। কাৰোবাক চিঞৰি মাতিম যেন! অথচ সেই  ভ্ৰমবিধৌত ক্ষণটোত বুজি উঠিছিলোঁ যে সেই সময়ত সেয়া কৰিবলৈ মই অপাৰগ!  একে সময়তে এইটোও  বুজিছিলোঁ  যে মূৰটো সামান্য লৰালেই স্বাভাৱিক অৱস্থালৈ ঘূৰি আহিম। নহ’লে!…