পৰাগজ্যোতি মহন্ত আসৈ দিলে শিলৰোনাথাকে অৱকাশ সলাবৰ উশাহকথাচহকী শিল বুৰঞ্জীয়েও ঢুকি নোপোৱা অনেক কথাকথাবোৰ শিলৰশিলৰ কথাৰ আঁৰ-বেৰ নোহোৱা। বৰ নিলাজ। এদিন কথাৰ মাজতে শিলে কৈ পেলালেবুকুৰ পুৰণি যিবোৰ ঘা শিলে সাবটি আছে চিৰকাল৷ সিবোৰসভ্যতাৰ চানেকিৰ ফুল ৰসে চৌ চৌ ৰূপকথা…
প্ৰাঞ্জল জ্যোতি দত্ত লেমটো এহাতে লৈ ওলাই আহিছোঁ বাহিৰৰ ঘিটমিট আন্ধাৰত তিতি সি তেতিয়াও থিয় দি আছিল একে ঠাইতে চাৱনিত তাৰ এজোপা উদং গছৰ হালধীয়া বুৰঞ্জী চাৱনিটো এদিন মোৰ আছিল হাতখন বুলাই দিছোঁ তাৰ গালে মুখে এটা চেঁচা…
নিৱেদিতা ভূঞা ৰাজকুমাৰী সাহিত্য হৈছে মানৱীয় চিন্তা-চেতনাৰ ভাষিক প্ৰকাশৰ এক নিৰবধি প্ৰৱাহ৷ এই প্ৰৱাহে বহু সময়ত ভৌগোলিক পৰিসীমা অতিক্ৰম কৰি বিশ্বজনীন পথত অগ্ৰসৰ হয়৷ তেতিয়াই ই বিশ্বসাহিত্যৰ স্বীকৃতি লাভ কৰে৷ আমাৰ পূৰ্বজসকলে কাগজ আৱিষ্কাৰ হোৱাৰ আগেয়ে শিল, তাম, সোণ, ৰূপ, গছৰ বাকলি, সাঁচিপাত, চৰাইৰ পাখি,…
(বিশ্ব-সাহিত্য) ৰুদ্ৰ সিংহ মটক ১৯৩০ চনত এড’নিছৰ জন্ম মধ্য প্ৰাচ্যৰ ছিৰিয়াত। কবি, সমালোচক, অনুবাদক, সম্পাদক এড’নিছৰ আচল নাম আছিল আলি আহমদ ছাঈদ। চৰকাৰ বিৰোধী সাংবাদিকতা আৰু ৰাজনৈতিক কাৰ্যকলাপৰ বাবে তেওঁ নিৰ্বাসিত হ’ব লগা হৈছিল। এড’নিছৰ মতে তেওঁ এনে এক ভাষাত…
ৰত্না ভৰালী তালুকদাৰ The choice to read is always with the reader. If you do not like a book, throw it away. There is no compulsion to read a book. Literary tastes may vary – what is right and acceptable…
নীৰাজনা মহন্ত বেজবৰা এই লেখাৰ যোগেদি অসমীয়া ভাষাত তুলনামূলক সাহিত্যৰ বিষয়ে সম্পাদিত হোৱা চিন্তা-চর্চাৰ এক ৰূপৰেখা দাঙি ধৰিবলৈ যত্ন কৰা হ’ব। অসমত বা অসমীয়াত তুলনামূলক সাহিত্যৰ চর্চাৰ প্রসঙ্গটো বিশ্বাত্মক তথা ভাৰতীয় প্রেক্ষাপটত তুলনামূলক সাহিত্য সম্পর্কীয় চিন্তা-চর্চাৰ এক অংশবিশেষ। গতিকে ইয়াৰ…
ড° প্ৰিয়দেৱ গোস্বামী মানুহৰ জীৱন মানেই কৰ্ম৷ কৰ্মহীন জীৱন প্ৰকৃত মানৱ জীৱন নহয়৷ কৰ্মই আমাৰ পৰিচয় নিৰ্ণয় কৰে৷ জীৱন যাপন কৰিবলৈ মানুহে বিভিন্ন কৰ্ম কৰিব লাগে৷ কিন্তু আমাৰ কামৰ প্ৰকাৰ বেলেগ বেলেগ হ’ব পাৰে৷ বয়সভেদেও কামবোৰ বেলেগ…
ড° শশীকান্ত শইকীয়া সাম্প্ৰতিক বিশ্বত পৰ্যটনৰ যোগেদি পৃথিৱীৰ প্ৰায় সকলো দেশে নিজৰ অৰ্থনৈতিক শক্তি টনকিয়াল কৰাৰ প্ৰতিযোগিতাত লিপ্ত হৈছে৷ পৃথিৱীৰ উন্নত দেশসমূহে বহু বছৰৰ পূৰ্বেৰ্ই পৰ্যটনক অৰ্থনৈতিক প্ৰগতিৰ আহিলা হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছে৷ পৰ্যটনে আৰ্থিক প্ৰগতিৰ পথ প্ৰশস্ত কৰাৰ…
ড° বিপুল কুমাৰ ৰাভা জীৱজগতলৈ বনাঞ্চলৰ অৱদান অপৰিসীম। বনৰীয়া জীৱ-জন্তুৰ উপৰিও প্ৰতিজন মানুহেই প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষভাবে বনাঞ্চলৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। বনাঞ্চলেহে পৃথিৱীখনক জীৱৰ বাবে অনুকুল কৰি ৰাখিছে বুলি ক’লেও বঢ়াই কোৱা নহয়। চিন্তা কৰিবলগীয়া কথাটো হ’ল-বিভিন্ন কাৰণত মানুহে দ্ৰুত হাৰত…
একেবাৰে প্ৰাৰম্ভিক অৱস্থাত মানুহৰ সম্পদ আছিল কেৱল খাদ্যদ্ৰব্য৷ সেই সম্পদো আছিল সাময়িক সম্পদহে৷ তাৰ পাছতহে হাজাৰ হাজাৰ বছৰৰ বিভিন্ন ঘটনাক্ৰমৰ মাজেদি মানুহৰ মাজত দীৰ্ঘস্থায়ী সম্পদৰ ধাৰণা গঢ় লৈ উঠে৷ বনৰ পশু বশ মনাই পুহিবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ পৰা লাহে…