sdblogs2011

sdblogs2011

শিলবোৰ মৃতকৰ স্মৃতি

ড০ নন্দ সিং বৰকলা   আমি প্রত্যেকেই পথাৰ, প্রত্যেকেই প্রেম প্রত্যেকেই তেজৰঙা যোদ্ধা, শিলৰ আদিম সহোদৰ   পথাৰ শেলুৱৈ জীৱন বাবেই সেউজীয়া প্রেম নান্দনিক ছন্দোবদ্ধ বাবেই মানুহৰ উৎসৱ যুদ্ধ ৰজাৰ ভূষণ বাবেই প্রত্যেকেই প্ৰত্যেকৰ শত্ৰু   আমি প্ৰত্যেকেই বৰষুণৰ পিপাসু…

গান্ধী ফাগ্লা : এখিনি তেজে ধোৱা সময় আৰু সমাজৰ খতিয়ান

 গীতিকা শইকীয়া   সাহিত্য সময়ৰ প্ৰতিবিম্ব। গল্প-উপন্যাস, কবিতা তথা প্ৰৱন্ধ আদি সকলোতে কাহিনী তথা বিভিন্ন বিষয়ৰ উল্লেখেৰে এখিনি সময়ক তুলি ধৰা হয়। পঠনৰ সময়ত সাহিত্যৰ এই কাহিনী তথা বিষয়বস্তুৱে বিভিন্ন পঢ়ুৱৈক বিভিন্ন ধৰণে ৰেখাপাত কৰি যায়। প্ৰায়েই এনে হয় যে কিছুমান…

অশুচি মেদিনী

প্ৰয়াগ শইকীয়া (‘অন্যযুগ’ত শিবানন্দ কাকতিৰ গল্প ‘মেকবেথ’ পঢ়ি) মধুকৈতভ আৰু মেকবেথ আটায়ে ঘাতক আটাইৰে কলুষতাৰে আজিও অশুচি ধৰণীৰ ত্বক ত্ৰিকালৰ তিনিজনী ডাইনী কিনো পাশাৰে বাৰে বাৰে কঁপাৱ মেদিনী কিয় বাৰে বাৰে তোল ৰজা হোৱাৰ জঁক   মধু আৰু কৈতভ দুয়ো…

কবিতা : আওপুৰণি প্ৰেমৰ পদ্য

চন্দন গোস্বামী   (গীতালি বৰাৰ “গ’ডো আৰু গন্তব্যৰ গল্প”ৰ আধাৰত) গল্প এটাত কবিতাৰ ‘জিন’ বিচাৰি ফুৰোঁতে মেকুৰীজনীৰ নাকত পোৰা মাছৰ কেচেমাকেচেম গোন্ধে ভিৰ কৰেহি ইমান পুৰণি যে গোত্ৰ বিচাৰিও উৱাদিহ হেৰায় ইমান নতুন যে বতাহৰ কাণকো বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰি   মুঠতে…

দুটা বছৰৰ কবিতা

 ভাস্কৰ জে নাথ   কি কৰিব পাৰোঁ   সূৰ্যাস্তৰ বিস্ময় চাই থাকিব পাৰোঁ অথবা গজি থকা বনবোৰ চাই থাকিব পাৰোঁ আৰু ভাবিব পাৰোঁ কোন পাপী হাড়ৰ পৰা গজা এই সেউজীয়া আৰু নিয়ৰত তিতা বনৰ ওপৰত খোজ দিব পাৰোঁ অক্টোবৰৰ পুৱা…

ফুটপাথৰ ঈশ্বৰ

অৰ্চনা পূজাৰী বিষাণু অহাৰ বহু আগৰ কথা বন্ধ নাছিলেই৷ দেওবাৰে ভিৰ বাঢ়েহে ফুটপাথৰ ঈশ্বৰৰ দুৱাৰ চৌবিছ ঘণ্টাই খোলা থাকে সকলোৰে বাবে শ্যেলীয়ে দেওবৰীয়া ফুটপাথত কবিতাৰ সভা পাতে কবিতাৰ সভাত সমাগম বেছি ঈশ্বৰে একাষৰীয়াকৈ বহি ৰেহৰূপ চাই থাকে এজাক ডেকা-ডেকেৰীয়ে আৱেগত…

জীয়াসুঁতি

(শ্ৰদ্ধাৰে কবি ৰফিকুল হোছেইনৰ হাতত) চন্দ্ৰ কুমাৰ বড়া   পোতাশালত পিতাকে খেপিয়ায় আন্ধাৰ ভোকত কাতৰ কণ্ঠত নিফুট মাত পিয়াহত আতুৰ   ভোকাতুৰ বৃদ্ধজনে পান কৰিছে এটি শীতল স্তনৰ দুগ্ধ   তাইৰ দুচকুৱে সাঁতুৰিছে আন্ধাৰত ভাহি আহিছে ঢৌ তোলা উচুপনিৰ ধ্বনি…

আমাৰ চহৰত বাপু

নীলিমা ঠাকুৰীয়া হক   কাউৰীৰ পাখি গুজি মেঘবোৰ ঢপলিয়াই আহিছে খোজ কাঢ়ি কাঢ়ি ভাগৰুৱা বাপু ক্ষন্তেক ৰৈছে টিলাটোৰ শিখৰত। মেঘবোৰ বৰষুণ হৈছে   জিৰজিৰ জিৰজিৰ হিৰহিৰ হিৰহিৰ বিজুলীৰ পোহৰ আৰু ঢেৰেকনিৰ গানেৰে গা ধুলে বাপুৱে আৰু চশমাৰে জুপি জুপি চালে…

এবেলা শৰৎ

 অনিন্দিতা কলিতা   আজি কেইদিনমানৰ পৰা ৰ’দ বৰ চোকা হৈছে চৌ চৌকৈ ঘাম নিগৰে শেৱালিজোপাৰ তলখন চিকুণাওতে   জটিল অংকবোৰৰ উত্তৰ শূন্য কোনোবাই হয়তো আমাক দেখি ভাবে   শেৱালিৰ সুবাস আমাৰ কোন    অসুখী হৈ ওচৰত থকাতকৈ সুখী হৈ দূৰে…

সকলোৱে পৰা কাম সকলোৱে নোৱৰাৰ দৰে

ধীমান বৰ্মন   পাৰি   গানৰ জখলাৰেও উঠি গৈ চুব পাৰি মেঘৰ কপাহী অহংকাৰ   ভ্ৰূত সানি লৈ সন্ধ্যাৰ কাজল দিব পাৰি ৰণ জিনাৰ হুংকাৰ   পাৰি   ছবিৰ জখলাও বগাব পাৰি ৰঙৰ ছিটিকণিৰে জ্বলাই দিব পাৰি দৃশ্যৰ বুকু  …