লোকনাথ গোস্বামী জপনা মুখৰ আলাপ : ‘আত্মজীৱনী’ বা ‘আত্মকথা’ লিখাৰ ধাৰণা এটা আগতে মনলৈ অহাই নাছিল৷ কিন্তু সৰুৰে পৰাই কিতাপৰ প্ৰতি প্ৰৱল ধাউতি থকা হেতুকে বিশেষ বাচ-বিচাৰ নোহাৱাকৈয়ে সাধুকথা, গল্প, জীৱনী, ভ্ৰমণ-কাহিনী আদি পঢ়াৰ লগতে দেশ-বিদেশৰ খ্যাত-বিখ্যাত অনেক লোকৰ…
ৰাছিয়ান লেখক লিও টলষ্টয়ৰ ‘What is Art?’ গ্ৰন্থৰ Aylmer Maude-য়ে কৰা ইংৰাজী ভাঙনিৰ অসমীয়া অনুবাদ অনুবাদকঃ ড˚ বিৰিঞ্চি কুমাৰ দাস (প্ৰথম অধ্যায়) আপুনি আমাৰ সাধাৰণ বাতৰি কাকতবোৰৰ ভিতৰৰ যিকোনো এখন লওক, আৰু ইয়াত নাটক আৰু সংগীতৰ বাবে উৎসৰ্গিত এটা…
নিজৰা ৰাজকুমাৰী শেষ নিশা চাৰি বজাত ৰেষ্টুৰেণ্ট এখনৰ ভিতৰত এহাল যুৱক-যুৱতীয়ে কথা পাতি আছে৷ কথা মানে সম্মুখৰ টেবুলত বহি থকা তিনিজন অচিনাকী লোকৰ মাজৰ সম্পৰ্কক লৈ অনুমান-অনুমান খেলা খেল এটা৷ – তুমি কি ভাবাঁ– সিহঁতৰ মাজৰ সম্পৰ্কটো…
দাদুল দেৱকৃষ্ণ বৰুৱা * ১৬ * ৰাতি টোপনি ভাল নহ‘ল ষ্টেপানৰ। কেৱল মলেঁয়াৰ কথাই তেওঁক আমনি কৰি থাকিল। তাই প্ৰথমবাৰৰ বাবে ঘৰৰ বাহিৰত নিশা কটাইছে। তাই ঠাণ্ডা পাইছে নেকি বাৰু! আনদিনা ষ্টেপানৰ বিছনাৰ কাষতে তাই শোৱে। চিমনিত জ্বলি…
অমৃত গোস্বামী আইতা-ককা-দেউতাহঁতৰ মুখত আমি সৰু হৈ থাকোঁতে শুনিবলৈ পোৱা, বা পাছত ডাঙৰ হৈ নিজে পঢ়া ৰূপকথা বা সাধুকথা একোটাৰ দৰেই কাহিনীটো৷ মই যিটো কাহিনীৰ কথা ক’বলৈ বিচাৰিছোঁ সেইটো হ’ল বিখ্যাত ভাৱাল সন্ন্যাসীৰ কাহিনীটো৷ এই জীৱন-মৃত্যুৰ অৱসানৰ কাহিনীটো…
নৱনীতা ভট্টাচাৰ্য্য “সমাজখন যিবোৰ নীতি-নিয়মৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হয় সেইবোৰৰ মূল উৎস হ’ল ঘৰখন৷ বিধি বা নিয়ম হ’ল ঘৰখনৰ প্ৰতিফলন৷ ঘৰুৱা জীৱনত সৰুতে ল’ৰা-ছোৱালীৰ মনত সিঁচি দিয়া ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ কথা কিছুমানেই পিচত বৃহত্তৰ জগতখনত ব্যাপ্ত হয় আৰু ৰাজহুৱা মতামতৰ স্থান…
অংগনা ভট্টাচাৰ্য্য আজি দেওবাৰ৷ পঢ়াশালি বন্ধ৷ তথাপি ৰিংপ’ৰ মনটো বেয়া৷ পুৱাৰ পৰাই তাই আমন-জিমনকৈ আছে৷ পঢ়া-শুনাতো মনোযোগ দিয়া নাই৷ তৃতীয় শ্ৰেণীত পঢ়িলেও ৰিংপ’ বৰ দায়িত্বশীল৷ সময়মতে পঢ়াশালিলৈ যাবলৈ, পুৱা-সন্ধিয়া পঢ়া-মেজত বহিবলৈ আজিকালি তাইক ক’ব নালাগে৷ আমতেৰেং কিছু সময়ৰ কাৰণে…
গীতিমণি গোস্বামী (বৰঠাকুৰ) বৰষুণে এৰি যোৱা নিশাহবোৰ তেতিয়া বননিত৷ গছৰ পৰা বৰষুণৰ শব্দবোৰে, বন্ধ নোহোৱা ভেকুলীৰ টোৰটোৰণি, নিশাচৰ কীট-পতংগৰ অনৰ্গল শব্দবোৰে কজলা ৰাতিটোক আৰু গাঢ় কৰি তুলিছিল৷ ফেৰফেৰীয়া বতাহ এজাকো বলিছিল৷ বিজুলীবাতিৰ সংযোগ কাট খাই এন্ধাৰবোৰে যেন অঞ্চলটোক মেৰিয়াই ধৰিছিল৷ টিপচাকিৰ…
মুনীন্দ্ৰ মহন্ত বেলগছজোপাৰ পাত কাকিনি তামোলৰ গা মাটিৰ গোন্ধ পিন্ধিছিল সকলোৱে বৰষুণৰ কাপোৰ শেৱালিজোপাত ফুল নাছিল জলফাই গছতো নাছিল ফুল হৈ ফুলিছিল বৰষুণ দুয়োজোপা গছত বৰষুণৰ কাপোৰৰ আমেজত মানুহবোৰে ঢাকিছিল লাজ তিয়াই দে মন ঢাকি…
জ্যোতিনীলিমা গগৈ প্ৰতিনিয়ত এই যাত্ৰা পশ্চিমৰ হাবি ভাঙি হাবিয়লীয়া চৰাই এটাই বাট ভেটি সোধে – মনত পৰেনে এই অনন্ত নীৰৱতাৰ ঠিক আগে আগে শেষবাৰৰ বাবে বসন্তৰ গান কেতিয়া গুণগুণাইছিলা … কাৰ সতে সৰি পৰা এজাৰৰ ফুলবোৰ আঁচল পাতি ধৰিছিলা…