বুবুল শৰ্মা মতা কুলি সুৱদি কুলিৰ সুৰৰ মূৰ্ছনাই,মৰুময় পৃথিৱীৰ বুকুত যেন মৰূদ্যানৰ সম্ভেদ দিছে ৷ শীতৰ ঠেঁটুৱৈ জাৰত গছৰ পাত সৰি গছ লঙঠা হয় ৷ পিছে মাঘী বৰষুণজাকৰ পাছৰে পৰাচোন দূৰ-দূৰণিৰ পৰা ৰিণিকি ৰিণিকি ভাহি আহিল কুলি-কেতেকীৰ মাত ৷ গছবোৰ…
হৰেকৃষ্ণ ডেকা “Just when you think you know something, you have to look at in another way. Even though it may seem silly or wrong, you must try.” From the movie Dead Poet’s Society কালি গধূলি পথাৰৰ গছকেইজোপাৰ ডালবোৰ…
নীলাক্ষী চলিহা গগৈ ‘আহিছে কোনোবা’, ফুচফুচাই ক’লে নিভাই। ‘গগৈদা হ’ব’, কাণ উনাই ক’লোঁ মই। ‘নহয়৷’ ‘কোননো আছে আৰু…??’ আমাৰ ঘৰটো দুমহলীয়া। আমি থকা ওপৰ মহলালৈ কোনোবা উঠি আহিছে যেন লাগিল। প্লাষ্টাৰ নকৰা, খহটা পকাৰ চিৰিটোৰে হাৱাই ছেণ্ডেলৰ চেটেপ্ চেটেপ্…
গীতিমণি গোস্বামী (বৰঠাকুৰ) মোবাইলৰ স্ক্ৰীনখনৰ মাত্ৰ দুশাৰী৷ মই আজি দিনটোত এই শাৰীকেইটাতে সোমাই আছোঁ৷ অগণিত বাৰ পঢ়িছোঁ৷ হাঁহিছোঁ, কান্দিছোঁ, ভাবিছোঁ৷ ভাবিছোঁ, কান্দিছোঁ, হাঁহিছোঁ৷ কথা ক’ব খোজা মোৰ মুখখন মেল খাই ৰৈ আছে৷ মেলা মুখখনেদি মোৰ ভিতৰলৈ পৃথিৱীৰ অনেক তুচ্ছ…
অনুভৱ তুলসী ১. শিমলু কল ফাটি তুলা উৰাৰ সেই তূৰীয় লগন কবিয়েহে ধৰিব পাৰিব। কবিতা বিষণ্ণতাৰ জেউতি, জালি কাটি আহে কবিৰ হৃদয়লৈ। এটা ধানপাতৰ পৰা আন এটালৈ ফৰিঙৰ জাঁপ। স্মৃতিত পোত গৈ থকা উঁইচিৰিঙাৰ সুহুৰি আজিকালি সঘনে ব্যৱহৃত হোৱা উচ্চ…
প্ৰাণজিৎ বৰুৱা বিয়েৰৰ গোন্ধ আৰু চুৰটৰ ধোঁৱাত আৱদ্ধ বন্ধ কুঠৰীৰ বদনামী বতাহ পালেঙত সোতমোচ অন্তৰ্বাসৰ হিচহিচনি ফ্ৰেমত বন্দী খাজুৰাহোৰ যুগল মূৰ্তি জুমি চালে দেখি জোনাকী মুখত ওলমি ৰোৱা বৰফৰ নদী বন্ধ খিৰিকীৰ ফ্ৰেমত নিশাৰ পৰিভ্ৰমী চৰাইৰ পাখিৰ ধপধপনিত সৰি পৰে…
ৰমানন্দন বৰা ন বকুল চাপৰিলে এক প্ৰকাৰ ভগনীয়া, পলৰীয়া হৈ আহি এই সৌভাগ্য হাতৰ মুঠিত পাব বুলি বেণুৱে সপোনতো ভবা নাছিল৷ লক্ষ্মী আইৰ পোনপটীয়া আশীৰ্ৱাদ পাইছে বেণুৱে৷ মাটি পালে বেণুৱে কৰি দেখুৱাব৷ তাৰ মনত উৎসাহ আছে, বহুত বল আছে৷ আৰু এতিয়া…
নীলোৎপল বৰুৱা : চোৱাঁ…নিমখ মূল কথা। নিমখ অনুঘটক। নিমখ সংঘটক। নিমখ মেইন। দুবদুবকৈ শ্ৰীযুত হাজৰিকাৰ হৃৎপিণ্ডই শব্দ কৰিছে। তেখেতৰ সিৰা আৰু ধমনীবোৰৰ ভিতৰ ফালে ডাঠ চৰ্বীৰ আস্তৰণ পৰিছে। সেই প্ৰলেপৰ মাজৰে সৰকি যোৱা তেজৰ ফোৱাৰাবোৰে পৃথিৱীৰ পৰা লোৱা বতাহ…
মনমী ভট্টাচাৰ্য আনুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ মাধ্যমিক স্তৰত ভাৱ বহলাই লিখিবলগীয়া এটা শাৰী, “সাহিত্য সমাজৰ দাপোন।” সমাজৰ আবেগ অনুভূতি, আশা নিৰাশা, হা– হুতাশ হেনো প্ৰতিফলিত হয় সাহিত্যত। সেই বয়সত সমাজ মনত ৰাখিবলগীয়া সংজ্ঞা মাথোঁ, তেনেস্থলত কথাষাৰৰ যথাৰ্থতা বুজাৰ সামৰ্থ্য ক’ত! লাহে…
ড° ভাৰত বৰুৱা তেতিয়াৰ দিনৰ কথাই বেলেগ আছিল। সেই তাহানিখনত, মানে আমি সেই প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত পঢ়াৰ দিনবোৰৰ কথা ক’ব বিচাৰিছোঁ। এতিয়া কথা হৈছে কোনটো দশকলৈ উভতি যোৱা যায়? এক কথাত ক’বলৈ হ’লে, ফিৰিঙ্গীৰ পৰা বাপুৱে আন বহু বাহুবলী, মগজধনী সৈন্য-সামন্তৰ সহায়ত দেশখন…