( নীলমণি ফুকন ছাৰৰ জ্ঞানপীঠ প্ৰাপ্তিত) গায়ত্ৰী দেৱী বৰঠাকুৰ বাখ্যেয় পংক্তি– নদীবোৰ শুকাই যোৱাৰ আগতে প্ৰসংগ– নদীবোৰ শুকাই যোৱাৰ আগতে ব’লা আমি এপলক জী আঁহোঁ পাহাৰৰ হৰিৎ* বুকুত সংগতি– সভ্যতাৰ শুকান বালিত অশ্বাৰোহী সৈনিক এজনে তেজে- তুমৰলি…
ঋষভ নাথ তেওঁৰ ফুলনি খামুচি উঠিছিল বেলি হালধীয়া পাতবোৰ লৰি চৰি ছাঁত বতাহ সৰিছিল একেথৰে চাই তেতিয়াই তেওঁৰ নামত তুলিলোঁ এমুঠিকৈ মাটি কচুপাতৰ পানীৰে চকু পখালি আমি পাতিলোঁ এখন আকাশ উৰি উৰি ঘূৰি বনগীতৰ দৰে ৰিণি ৰিণি পালোঁহি…
অলকেশ কলিতা শ্ৰেষ্ঠতম ভিক্ষা সেই প্ৰেম, যি মগনীয়াক সন্মানৰ উচ্চতম আসনত বহুৱাব পাৰে, আৰু দাতাৰ দাসত্ব একা ? তোমাৰ প্ৰেমত মোৰ হৃদয়ৰ প্ৰতিটো পাত লেৰেলিছে, আকাশ জঁয় পৰি গৈছে। এটি অতল কুঁৱাৰ তলিত অলপ বালি মাটি আৰু পাথৰৰ তৰপ।…
দ্বীপৰাজ ইটাৰঙী মাটিত গিলিপ খোৱা এটুকুৰা শিলত বহি থকা ধোঁৱাবৰণীয়া বৰ্ণ এটা তপস্যাৰ ফচিলত আঁক এটা ভাজ হৈ মোচোৰা খাই আছে কাণ।৷ ঢেঁকীয়া ফুল হৈ থকা হাঁকোটাডালে বতাহক | – এইটো ক! মাটিফুলৰ গোন্ধ লাগি থকা পাহাৰটোৰ…
বনিশা শইকীয়া অভিবাসন এক স্বাভাৱিক প্ৰক্ৰিয়া৷ বিশ্বৰ প্ৰতিখন ঠাইতে অভিবাসীৰ উপস্থিতি একেবাৰে সহজলভ্য৷ অসমৰ ভূখণ্ডলৈ ইতিহাসে ঢুকি নোপোৱা সময়ৰে পৰা মানুহে চামে চামে আহি বসতি স্থাপন কৰিছে৷ ইয়াৰ সমাজখনৰ গাঁথনিটো নিৰ্মাণৰ ক্ষেত্ৰত অভিবাসনৰ প্ৰভাৱ পৰিলক্ষিত হয়৷ অসমলৈ হোৱা…
পাপৰি গোস্বামী চল্লিছৰ পৰা ক্ৰমে আশীলৈকে স্পীড বঢ়াই লৈ আকৌ পঞ্চাছলৈকে নমাই আনে। ইমানেই মসৃণতাৰে চলাই নিয়ে যে যাত্ৰীসকলে এবাৰলৈও অনুভৱেই কৰিব নোৱাৰে। অঁকোৱা-পকোৱা ৰাস্তাটো কিচকিচিয়া ক’লা গোমসাপ এডালৰ দৰে পৰি আছে। দবাপিটা বৰষুণজাক পুৱাতেই যি আৰম্ভ হ’ল, কমাৰ…
নীলোৎপল বৰুৱা ‘এইবাৰ আকৌ কি হ’ল’- বুলি যদি কোনোবাই ফৎচনে সুধি দিয়ে, লৱ গগৈয়ে গোঁ-গোঁৱাব। একো উত্তৰ নিদিয়ে। তেওঁ কুৰুং এটাত সৰি পৰিব। গৈ থাকিব গৈ থাকিব.. । পৃথিৱীৰ কোনোবা এটা ফালে ওলাই তেওঁ গাত বনচাই কৰা গছৰ ডাল…
অৰ্চনা ঠাকুৰীয়া ছটিয়াই দিয়া ভালপোৱাবোৰ উভতি আহি মোতেই বিলীন হ‘ল সংকুচিত হৈ আহিল পৰস্পৰৰ প্ৰতি বিশ্বাসৰ আয়তন মই মোক নিঃশেষ কৰাৰ পৰিকল্পনা এতিয়ালৈ কৰা হোৱা নাই। সেয়ে আৱেগবোৰ থুকি থুকি জপাটোত ভৰাইছোঁ, কেতিয়াবা দুচকুত পিন্ধি লৈছোঁ যন্ত্ৰণাৰ অথবা আনন্দৰ…
ড° ইৰাণী হাজৰিকা “ইমান খং ভাল নহয়৷ অলপ ধৈৰ্য ধৰিব লাগে মানুহে৷ খং নামেই চণ্ডাল৷” মাকৰ একেবোৰ কথাকে পুৱা গধুলি শুনি শুনি পঢ়া টেবুলত বহি থকা মনোৰ কেতিয়াবা আপদীয়া খংটো পুনৰ উঠি আহিছিল৷ খং উঠিলে খন্তেকতে হিতাহিত জ্ঞান হেৰুৱাই…
অত্ৰেয়ী গোস্বামী জীয়াই থকাৰ তাগিদাত সময়ক পাঞ্জাৱী চোলাৰ জেপত ভৰাই চক পেঞ্চিলেৰে আখৰ লিখোঁতেই পাৰ হৈ গ’ল এটা জীৱন৷ পাটীগণিতৰ পিঠিত ভেঁজা দিওঁতে চুঁচৰি গৈছিল তেওঁৰ চুৰিয়া, ৰঙা মাটিৰ দাগ এটা ৰৈ গৈছিল নফটালৈকে৷ তেওঁৰ চৰিত্ৰ অসামাজিক হোৱাৰ আগৰ কাহিনীবোৰ…