ড॰ নিৰোদ গোহাঁই যোৱা শতিকাৰ শেষৰ ফালৰ দুটা দশকত অনুভৱ তুলসীৰ কবিতাই আমাৰ পাঠক মনক জোকাৰি গৈছিল, দোৰোণ ফুলেৰে আৰম্ভ হৈছিল৷ তেওঁৰ প্ৰথম কবিতা সংকলন নাজমা আশীৰ দশকতে প্ৰকাশ হয় যদিও সংগ্ৰহ কৰা নাছিলোঁ৷ তেতিয়াও হীৰেন ভট্টাচাৰ্যই গাঁৱে-ভূঞে হোৱা কাব্যপাঠৰ…
ড॰ বিন্দু ভূষণ বৰা শব্দ হ’ল মানুহৰ বোধ আৰু বুদ্ধিৰ স্মাৰক৷ শব্দৰ সাধনা পৃথিৱীৰ কঠিনতম আৰু পৱিত্ৰতম সাধনাসমূহৰ অন্যতম৷ আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যত নিজস্ব ব্যক্তিশৈলীৰে জিলিকি থকা অনুভৱ তুলসীৰ কবিতাৰ ৰসপান কৰিলেই এই কথা বাৰুকৈ উপলব্ধি কৰিব পাৰি৷ সাহিত্যৰ আনবোৰ…
হৰেকৃষ্ণ ডেকা মগজুৰ ৰক্তক্ষৰণ হৈ অচেতন হোৱাৰ দিনটোৰ নিচেই ৰাতিপুৱা … তেওঁৰ সৈতে মোৰ যোগাযোগ হৈছিল৷ বহু আগৰে পৰা সেই দিনটোলৈকে তেওঁৰ সৈতে মোৰ এই ধৰণৰ যোগাযোগ অবিচ্ছিন্নভাৱে হৈ আছিল৷ ‘নাজমা’ নামৰ তেওঁৰ প্ৰথম সংকলনখন বাণীপ্ৰকাশে প্ৰকাশ কৰাৰ সময়ৰ…
ডাঃ নীলাক্ষী চলিহা গগৈ পৃথিৱীৰ প্ৰতিজন পাঠকৰে জীৱনৰ তাৎপৰ্য বেলেগ৷ জীৱনক গ্ৰহণ কৰাৰ ধৰণ বেলেগ৷ পাঠকে আপোন কবি বা গল্পকাৰ বুলি ভাবিবলৈ প্ৰকৃততে নিজৰ জীৱন যাতনাৰে প্ৰতিফলন নিহিত কবিতা গল্প লেখাজনকে বাছি লয়৷ হূদয়ৰ ভাষা য’ত প্ৰতিফলিত হয়, নহ’লে বাল্মিকীৰ…
বিপুল শৰ্মা “ এই মাটিয়ে মোৰ চব দোষ ক্ষমা কৰি দিছে এই মাটিয়ে মোৰ বুকুত সুমুৱাই লৈছে মই অত্যাচাৰী হৈ উঠিছোঁ এই মাটিৰ বাবে মই আঙ্গুলিমালা” — (তিনিটা কবিতা, অত্যাচাৰ)…
ৰাজীৱ কুমাৰ ফুকন কবিতা কেৱল কবিৰ মানসিক শ্ৰমৰ ফচল নহয়। কবিতা জীৱনবোধৰো স্বাক্ষৰ। সমসাময়িক সমাজ, সমাজৰ ঘটনাৱলী বা পৰিবৰ্তিত সমাজৰ ওপৰত কবিৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া, বাস্তৱৰ অভিজ্ঞতা আদিয়ে কবিৰ জীৱনবোধত অৰিহনা যোগায়। পৰিবৰ্তিত মূল্যবোধৰ চেতনাই কবিক অধিক জীৱনমুখী কৰি তোলে।কবিতা যিহেতু…
কৌস্তুভমণি শইকীয়া দত্ত ‘নসৰোৱাকৈ ঘাম সাঁচি থৈছোঁ যিটোপা তেজ সেয়াই পাপ’ এই যাদুকৰী শব্দকেইটা পঢ়াৰ পাছত অৱশ্যেই গলি যাব পাৰি কবিতাটিৰ কণমানি শৰীৰত। এয়াই কবিতাৰ যাদু। এই যাদু সকলোৰে বশত নাই। এই যাদুতে মোহগ্ৰস্ত হৈ পঢ়ি…
ডo নন্দ সিং বৰকলা লুইতৰ সৌন্দৰ্যশিল্পৰ মাধুৰ্য, উচ্ছল ঢৌ, সোঁতৰ গতিবেগ তাৰ গৰ্ভত আড়স্ত আমাৰ জাতীয় জীৱনৰ ৰঙীন বৰ্ণমালাৰ হৃদয় প্ৰসন্ন কৰা পাঠশালাৰ মণি-মুকুতা। ইয়াৰ গভীৰ দৰ্শনৰ নান্দনিক চেতনাই প্ৰতিজন মানুহকে আকৰ্ষিত কৰি আহিছে। ‘বানান কৰি পঢ়া লুইতৰ…
জোনমণি দাস স্কুলত পঢ়ি থকাৰ সময়ত দেউতাই মোক সাধু কিতাপ কিছুমান আনি দিছিল। সেইবোৰ পঢ়ি পঢ়ি মই কিতাপৰ প্ৰেমত পৰিছিলোঁ।ৰসৰাজ বেজবৰুৱাৰ ‘বুঢ়ী আইৰ সাধু‘খন মই দ্বিতীয় শ্ৰেণীত পঢ়ি থাকোঁতেই জোঁটাই জোঁটাই পঢ়ি শেষ কৰিছিলোঁ। এই কিতাপখনৰ লগত মোৰ ভালপোৱাৰ কাৰণটো…
পঙ্কজ প্ৰতিম বৰদলৈ ভাৰতীয় প্ৰেক্ষাপটত স্থানীয় ইতিহাসে ভৌগোলিকভাৱে সীমিত অঞ্চলত – যেনে গাঁও, চহৰ বা জিলাৰ অতীতৰ পৰিঘটনা, মানুহ, আৰু সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ অধ্যয়ন আৰু নথিভুক্তকৰণক বুজায়৷ ই এক তৃণমূল পৰ্যায়ৰ পদ্ধতি যিয়ে মহানগৰ,সৰু চহৰ, বা গাঁও ৰ ওপৰত গুৰুত্ব…