অৰ্চনা ঠাকুৰীয়া ‘‘The best lack all conviction While the worst are full of Passionate intensity…’’ ( the second coming…W.B Yeats) তুমিবিহীন শাৰদী ৰাতিটোত চোতালৰ অশোকজোপা মূৰ্চা গৈছিল বেদনিধিৰ হাতত চিঠিখন পঠাইছিলোঁ নাহিলা তুমি অপেক্ষাৰে ঢেঁকীয়াৰ ভাঁজলগা আগটোৰ দৰেই থিয় হৈ আছোঁ…
দ্বীপৰাজ হামি এটাক চুৰটৰ ধোঁৱা সাজি ফুৱাই দিয়া কথাবোৰ কি ঠিক একোটা মুদ্ৰাদোষ বিলাসৰ আঙুলি ভাঙি হাতৰ তলুৱাত বোৱাই দিয়া নৈখন কি ঠিক চিত্ৰ বাসনা (?) ৰাতিবোৰে যদি এৰুৱাব পাৰে হালধীয়া ৰুণ আমাৰ চিঞৰবোৰ পুতিব পাৰোঁ এটা শিলত…
স্বপ্নালী কলিতা কথাবোৰ জঁটা হওক বুলি এদিন কোনোবা অচিন ধনুৰ্ধৰে এপাট শৰ মাৰি দিলে কোনোবা অচিন মুখলৈ সেই সময়ত কথাই বাগি মাৰি খেলিছিল পাভলুটিৰ খেল শৰৰ মুখত ধাৰ দিবলৈও নাছিল হাতত শাণ মুখ থেকেচা খোৱা শৰে মাটিত পৰি…
হেমচন্দ্ৰ কছাৰী বাপুজীৰ চিৰনমস্য মূৰটোতকৈ তেওঁৰ মূৰৰ চাপবোৰৰ প্ৰয়োজনযে বহুগুণেই বেছি সেই কথা সকলোৱে জানে সঁচাকৈ, নম্বৰ সংপৃক্ত বাপুজীৰ মূৰবিহীন পল এটাৰ কথাচোন ভাবিবই নোৱাৰি বগাই হওক বা ক’লাই হওক জেপত বাপুজীৰ মূৰ থাকিলে চৰাই হৈ উৰিব পাৰি ভুকুৱাই পকাব…
(সাধুকথাৰ ভিত্তিত) পূৰৱী তালুকদাৰ আছিল এজন দৰিদ্ৰ লোক নাম তেওঁৰ বাপুকণ, খুদ-কণ এটি ঘৰত নাথাকিলেও অতিথি পৰায়ণ। খং উঠে তেওঁৰ ঘৈণীয়েকৰ এই কথাটোক লৈ, ভাগৰি পৰে বাপুকণৰ আগত অভাৱৰ কথা কৈ। তথাপি বাপুকণৰ স্বভাৱত সালসলনি নাই, যিদিনা ঘৰলৈ অতিথি নাহে…
অৰ্চনা ঠাকুৰীয়া ঘৰগোনা কথাবোৰ অঘৰী হোৱাৰ বেদনাত খোজবোৰ থৰক-বৰক সম্পৰ্কৰ ভাৰখন গধুৰ তাতোকৈ গধুৰ মন এইবাৰ আহিলে তুলাচনী লৈ আহিবা জুখি চাম বিৱেকৰ ওজন টোৰটোৰাই থকা প্ৰতিটো ৰাতিয়েই নিজম প্ৰতিটো ৰাতিয়েই যি কয় সেয়া উশাহঘন নহয় সুখৰ…
মিণ্টুল হাজৰিকা শুকাই কাঠ হোৱা ডিঙি বনৰীয়া লতাৰ দৰে একোছা চুলি বুকুত সাবটি বুৰ মৰা বেলি নতুন বৌঠান হালধীয়া কেন্ভাছ ওলমি থাকে গজালৰ সাংসাৰিক ড্ৰয়িংৰুমত শ্বেত মুখবলয়ত হৰিণনিশাৰ বিষাদ চকুজুৰিত বৰলীয়াই বান্ধ ছিঙি বুৰাই মৰা বাৰিষাৰ…
নিবিড় অনুৰাগ মানস (ভাইটিৰ হাতত) অতদিনে ঘৰলৈ কিমান বসন্ত আহিছে গৈছে ঠিক নাই। বসন্তৰ জানো হিচাপ ৰাখে কোনোবাই! শিমলু ফুলাৰ শেষত কিমানে জানো তুলাৰ সাধু! সাধু মানে কিংবদন্তি মাটিৰ ডলি-চপৰা গচকি নোপোৱালৈকে ভাবিব পাৰি খেতি কৰাটো একেবাৰে…
ধীমান বৰ্মন পৃথিৱীত নতুনকৈ ক’বলৈ জানো কিবা আছে? সাম্প্ৰতিক জগতখনক সম্মুখত লৈ কবিয়ে যেতিয়া কাব্যৰ সন্ধান কৰে কবিৰ সমুখত দোলা দিয়া আটাইতকৈ জটিল প্ৰশ্নটোৱেই হ’ল উক্ত প্ৰশ্নটো৷ সহজ উত্তৰ এটি থাকে, নতুন বটলত পুৰণি মদ ভৰোৱাৰ দৰে নতুন উপস্থাপনশৈলীৰ…
কেশৱ চাউ ফাঁচিকাঠত ওলমাই দিয়া শিৰকেইটাৰো জানো জীৱনৰ প্ৰতি লোভ নাছিল? পদূলিৰ পৰা বাট বুলি আইৰ মুখখনি শুৱনি কৰাৰ মন কাৰনো নেথাকে মানুহ হৈ জন্মিলে জী থকাৰ উদ্দেশ্য নিজেই চিনিব লাগে এনেকি পেট পেলাই পাৰ কৰি দিব পাৰি দিন আৰু…