Category কবিতা

ৰানু বৰুৱা গগৈ এজাক  শীতল বতাহৰ বাবেই জী আছোঁ প্ৰতিনিয়ত  পুৱাৰ তপত ঢৌ খেলা ৰ’দ আৰু  মাটিৰ মৰমত জী আছোঁ ইয়াত অস্থাৱৰ সকলো দেহ মন আৰু  সমস্ত চৰাচৰ জী আছোঁ  এজাক শীতল বতাহৰ বাবেই প্ৰাণত যি দি আছে  অম্লজান যি…

জোনমণি দাস এটা এটাকৈ তৰাবোৰে তোমাক এৰি থৈ যায়, শিলাখণ্ডত তেজ বঁতিয়ায় যেতিয়া ঘুমটি যায় ৰাতি- আনকি তেতিয়াও মই চকুৰ এন্ধাৰখিনিত চলন্ত সময়ে বৰণ সলোৱা দেখোঁ। কালি ৰাতিও সপোনত হকিঙে হকী খেলি থাকোঁতে নিউটন নাছিল। কিন্তু, মোৰ টোপনিৰ বীথিকাত আছিল…

 দাদুল ভূঞা সিদিনা ক’লাকোট আৰু এযোৰ দামী বুট-জোতা পিন্ধি ঘূৰি ফুৰিছিল বগা বঙাল থুই… পাৰ হৈছিল এলান্ধুৰ এন্ধাৰে আৱৰা দুশটা বছৰ পৰিৱৰ্তনৰ মাটি-আখৰাৰে অহিংসাৰ জয় মাণিকীয়ে পাহৰা নাছিল তিৰাশীৰ ৰাতি কেঁকোৰা হৈ বুকু চেপি ধৰা অজগৰ হাতদুখন চকুপানী আঁচলত সামৰি…