নিজাৰ পৰা জীৱন
মানসী গোস্বামী এজাৰ নিজাৰ পৰে পকি পকি সৰে ডালিম তেজা শালিকা হয় তুলা আহে একেই থাকে পাছবাৰীৰ তাঁতশাল একেই থাকে আগবাৰীৰ ইন্দ্ৰজিত মালতী মাথোঁ সূতা ছিগি আউলী– বাউলী ব তোলোঁতে সৰি পৰে ব-চুঙা কেটেলাৰ কাঁইটে খোঁচে ৰাঁচত বুলোৱা তুলাৰ…
Category কবিতা
দুৱাৰ
তৃপ্তি দাস আমাৰ ঘৰৰ মূল দুৱাৰখন কুন্দত কটা এজোপা বুঢ়া গছৰ পৰাই আৰম্ভ হয় – দুৱাৰখনৰ জীৱন যাত্ৰা বুঢ়াগছৰ কাঠৰ দাম বুঢ়ামানুহতকৈ বেছি ঘৰলৈ অহা আলহীৰ চকুদুটি পোনতে দুৱাৰখনত বহে তাৰ পাছত লাহে লাহে ভিতৰলৈ আহে বাটেৰে যোৱা মানুহে দেখনিয়াৰ…
এই যে বতৰ
বিপুল কুমাৰ দিহিঙীয়া গছ বাঢ়ে আকাশ ওখ হয়। ক্ৰমাৎ তথাপি সীমা এটা নথকা নহয়। (গছে যে আকাশ কাহানিও ঢুকি নাপায়গৈ) ক্ৰমশঃ শব্দ কমে সাগৰৰ ইটি পাৰ নোচোৱে মাজপথাৰত ওলমি ৰয় চং। শব্দ কিম্বা জোৱাৰত থৰকাচুটি হেৰুৱা মৰা শামুকত আমাৰ জীৱন…
আঙঠি
কিশোৰ বড়ো খটখটী বগাই গৈ আঠুটো গুজি থালখন থওঁতে আঙুলিত সোমাই আহিল এটা আঙঠি কি আচৰিত আঙঠিৰ আকাশ আকাশখন আহি কপালত মেলিলে তাৰ মায়া ফুলি উঠিল জেঠীৰ মাত-ফুল (আঙঠিৰ আকাশ থাকেনে – এইবুলি বেলিয়ে সুধিলে যদি থাকেও –…
গোলাপৰ দিনৰ দুটা কবিতা
ৰঙা গোলাপ ক’লা গোলাপ হৰেকৃষ্ণ ডেকা ৰঙা গোলাপ “Love thou the rose, yet leave it on its stem.’’ Edward G. Bulwer-Lytton. যেন হাবিত অনাই-বনাই ফুৰিছিলোঁ ৷কি বিচাৰিছিলোঁ নাজানিছিলোঁ ৷তেতিয়াই আকাশত জিলিকি উঠিল ৰামধেনু ৷কলোঁ, বৰষুণে লৈ আহক এই সাতো ৰং৷দেখাই নাছিলোঁ পাতৰ…
নিঃসংগতাত
ধ্ৰুৱকুমাৰ তালুকদাৰ ধূলিৰ তৰপবোৰ মচি আছোঁ- দুৱাৰখন বন্ধ কৰিবলৈ মন নাযায় হয়তো কোনোবা আহি ওলাব কেইটামান মহ মাখি হয়তো এজনী মেকুৰী… মকৰাৰ জালবোৰ চাৰিওফালে আছে মকৰাবোৰ নাই বিছনাৰ তলত ঘূণৰ গুড়ি ঘূণপোকবোৰ নেদেখোঁ- বাহিৰত ৰ’দ খেলাবোৰ চাই থাকোঁ বতাহ আৰু…
ঘুণ
ৰিপুঞ্জয় বৰুৱা ঋমন তেওঁ কয় ‘আপুনি বহুত ভাল মানুহ’ মানে মই বহুত ভাল মানুহ, এয়াই মোৰ বিষয়ে তেওঁৰ এটি সম্যক ধাৰণা। মনত গোপনে গঢ়ি উঠা। তেওঁ কোৱাৰ বহু আগতেও বহুজনে এই কথা কৈছে ‘মই হেনো লাখৰ ভিতৰত এজন’ ভাল মানুহ…
প্ৰেম
ময়ূৰী কাকতি প্ৰেম সৰল মাতৃৰ মমতাত বাঢ়ি অহা ভ্ৰূণটোৰ দৰে নিষ্পাপ কেচুৱাটিৰ দৰে যি স্পৰ্শৰ উত্তাপত ঠন ধৰে, কলকলাই ওমলে আৰু মৰমৰ প্ৰতিদান দিয়ে প্ৰেম সপোন এটিৰ স্বতস্ফূর্ত গুঞ্জন … অহৰহ বৈ থকা এটি ৰাগ.. আঙুলিত ধৰি ধৰি খোজকঢ়া সময়…
বদনামী কবি
নৃপেন গোস্বামী কবিতাৰ মানুহবোৰ বৰ বদনামী লিখে কবিতা সাঁচে সপোন পূৰঠ নোহোৱা সপোন দেখি দেখি বদনামী কবিতাৰ মানুহবোৰ ইয়াত কবিতাৰ মানুহবোৰ কবি নহবও পাৰে কাৰণ কবিৰ সদনাম তেনেই ন্যূনতম যুগজয়ী কবি বদনামী কালজয়ী একা কবিৰ চেতনাত মাতৃ কবিৰ অন্তৰ…
ধেই
ধন দাস কবিতা এটা লিখাৰ অন্তত্ মই ভীষণ অসুখী লাজত ৰঙা-ছিঙা পৰি কবিতাটোক কাটি-কুটি কাৰণ বিচাৰি ফুৰোঁ । হস্তমৈথুনৰ পাছত বিজলুৱা অলপ যেনেকৈ ছিটিকি পৰে সুখৰ সপোনত সমস্ত কৰ-কাটল দি উদৰ পুৰোৱাৰ শেষত মলত্যাগৰ যি সুখ । ঠিক তেনে এটা…