মূল : ৰামকুমাৰ মুখোপাধ্যায় অসমীয়া অনুবাদ : কুমুদ ঘোষ আৰু সত্যেন চৌধুৰী (ৰামকুমাৰ মুখোপাধ্যায় এজন বাঙালী সাহিত্যিক৷ ভাৰতৰ সাহিত্য অকাডেমিৰ সহকাৰী সম্পাদক হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰি পাছলৈ চৈধ্য বছৰ পূৱ ভাৰতৰ সচিব হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে৷ পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ সাহিত্য অকাডেমিৰ বাংলা পৰামৰ্শদাতা…
নীলোৎপল বৰুৱা :জ’নাথন ডাইদ, জ’নাথন হেজ ডাইদ বা জ’নাথন হেড ডাইদ- তিনিওটাই শুদ্ধ৷ অৰ্থ জ’নাথন মৰিল৷ মাত্ৰ প্ৰেক্ষাপট বেলেগ বেলেগ৷ মৰি গৈছে জ’নাথন৷ ব’ৰ্ডত তিনিওটা বাক্য লিখি কেটোৰ কৃষ্ণবৰ্ণৰ বাতাচ তিৰ্কীয়ে কিছু সময় দৰক দিলে৷ বাক্যটোত তেওঁ চাবজেক্ট…
পঙ্কজ প্ৰতিম বৰদলৈ যেতিয়া জোহৰান মামদানীয়ে ২০২৫ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত ডাউনটাউন ব্ৰুকলিনৰ এখন মঞ্চত থিয় হৈছিল আৰু সহস্ৰ জনতাৰ আগত কৈছিল, “আমি এটা ৰাজনৈতিক বংশ উৎখাত কৰিছো”, তেওঁ কেৱল এক উল্লেখযোগ্য ব্যক্তিগত বিজয় উদযাপন কৰাই নাছিল, তেওঁ এটা প্ৰতীকী…
লোকনাথ গোস্বামী মন দাপোণত-১৬ (১) নামৰূপলৈ বুলি গাঁৱৰ ঘৰখনৰ পৰা হোল্ডল(Holdall) এটাত কাপোৰ-কানি আৰু চামৰাৰ পুৰণি বাকচ এটাত অইন কিছু সামগ্ৰী ভৰাই চাইকেলতে তুলি লৈ অকলে অকলে টাউনৰ সেই জুপুৰীটোলৈ আহিলো৷ জুপৰীটো তেতিয়া মোৰ Transit Campৰ দৰে আছিল৷ চাইকেলখন থৈ…
(পূৰ্ণাংগ নাটক) নাট্যকাৰ –ড০ জ্যোতিপ্ৰসাদ শইকীয়া চৰিত্ৰসমূহ : ১) বেদনাথ বৰুৱা : বয়স আনুমানিক 80 বছৰৰ উৰ্ধ্বৰ৷ ২) সুৰজিৎ : বয়স প্ৰায় ৪০-৪৫ বছৰ ৩) ধনীৰাম : বয়স প্ৰায় ৪৫-৫০ বছৰ ৪) সত্য : বয়স প্ৰায় ৪৫-৫০ বছৰ ৫)…
নিতুপৰ্ণ ৰাজবংশী
মূল: ৰাস্কিন বণ্ড অনুবাদ: পংকজ কুমাৰ নেওগ পৰিষ্কাৰ হিমশীতল বতৰ আছিল। হিমালয়ৰ শিখৰত জোনটো উদয় হোৱাৰ লগে লগে দেখা পালোঁ যে পাহাৰী অঞ্চলটোৰ বাট-পথবোৰত তেতিয়াও বৰফ গোট মাৰি আছে। নিজৰ বিছনাখনতে এখন গল্পৰ কিতাপ আৰু এটা গৰমপানীৰ বটল লৈ…
নিৰু দত্ত ধনটিহঁতৰ ঘৰৰ লাকীয়ে কাতি বিহুৰ পাছতে ছটা পোৱালি দিলে৷ চুবুৰীৰ ল’ৰাজাকে চকু নেমেলাৰে পৰা কোনটো কোনে পুহিবলৈ নিব আলচ কৰে৷ ছটা ল’ৰা-ছোৱালীৰ মাজৰ দুটাৰ ভাগত নপৰে বাবে সদায় আবেলি খেলৰ শেষত কাজিয়া হয়৷ তথাপি সিহঁতে মিলিজুলি লাকীক খোৱা…
পাপৰি গোস্বামী প্ৰিয় পাঠক, শিৰোনামা দেখি হয়তো আপোনালোকে ভাবিছে গল্পৰ কাহিনীটো আধুনিক ধৰণৰ৷ অথবা কাহিনীৰ আধাৰত মূল চৰিত্ৰসমূহ ‘গ্লেমাৰাছ’ অৰ্থাৎ আকৰ্ষণীয় হ’ব৷ পিছে, আৰম্ভণিতে জনাই থওঁ যে গল্পটোৰ পটভূমি বিংশ শতিকাৰ নব্বৈৰ দশকৰ এখন সৰু চহৰ ৷ চহৰখনৰ পৰা তেতিয়াও…
কল্যাণী দত্ত “হ’ল বুলিয়েই এনেকে মানুহ থাকিব পাৰিনে হেৰৌ! কাৰো মাত বোল নাই, কাৰো ক’লৈকো আহ-যাহ নাই৷ আমি কিবা নিবোকা গ্ৰহৰ প্ৰাণী নে মানুহ এটা নেদেখাকৈ অতদিন থাকিব পাৰিবলে!” ৰাতিপুৱাৰে পৰা চকু জাপ নোখোৱালৈকে এইকেইদিন এইখনেই ৰচনা হৈছে…