চিনাকি চহৰখনৰ মাজেদি এদিন গুচি যাম
ৰণজিত গগৈ কিবা থৈ যাব পাৰিম নে নোৱাৰিম একোতো নাজানো চিনাকি চহৰখনৰ মাজেদি এদিন গুচি যাম। যেনেকৈ উকি এটা এৰি থৈ গুচি যায় ৰেল গাড়ীখন নদীৰ ঘাট এৰি পকনীয়াত পাকঘূৰণি খাই খাই পানী এই চহৰে মোৰ কথা আৰু ক’ব…
ৰণজিত গগৈ কিবা থৈ যাব পাৰিম নে নোৱাৰিম একোতো নাজানো চিনাকি চহৰখনৰ মাজেদি এদিন গুচি যাম। যেনেকৈ উকি এটা এৰি থৈ গুচি যায় ৰেল গাড়ীখন নদীৰ ঘাট এৰি পকনীয়াত পাকঘূৰণি খাই খাই পানী এই চহৰে মোৰ কথা আৰু ক’ব…
পম্পি বৰা বৈশ্য আমি নাৰী। সৃষ্টিৰ অপূৰ্ব শক্তিৰে মহীয়ান আমি নাৰী। কন্যা, ভগ্নী, বান্ধৱী, প্ৰেমিকা, স্ত্ৰী, মাতৃ শাহু ইত্যাদি বিভিন্ন ৰূপেৰে নাৰী সমাজৰ অবিচ্ছেদ্য অংগ। নাৰী বিহীন সমাজ কল্পনাৰো উৰ্দ্ধত। আমাৰ ভাৰতবৰ্ষত নাৰীক অতীজৰে পৰা দেৱী ৰূপত পূজা কৰি অহা…
মূল: পাবলো নেৰুদা ভাবানুবাদ: যশোৱন্ত নিপুণ মই আজি নিশা আটাইতকৈ শোকভৰা কবিতাটি লিখিব পাৰোঁ৷ হয়তো, এনেকৈ লিখিম: “নিশাটি তৰাভৰা, আৰু নীলা নীলা তৰাবোৰ দূৰত কম্পিত৷’’ নিশাৰ বতাহজাকে আকাশত পাকঘূৰণি খায় আৰু গায়৷ মই আজি নিশা আটাইতকৈ শোকভৰা কবিতাটি লিখিব পাৰোঁ৷…
প্ৰতীক্ষা প্ৰিয়ম বিজয়া দশমীৰ সন্ধ্যা। দেৱীক স্বামীগৃহলৈ পঠিয়াই মাতৃসম ধৰাতলে ক্লান্তিত জোবোৰা মাৰিছে। সুদীৰ্ঘ চাৰি দিন ধৰি দেৱীৰ আৰাধনা চলিল, ‘মা’য়ে বছৰটোলৈ বুলি আশিস বৰষি থকাৰ আশাৰে সহস্ৰ মূৰ দোঁ খাই থাকিল। অহাবছৰ আকৌ আহিব ‘মা’, আমি বাট চাই থাকিম – বুলি…
চন্দন গোস্বামী শগুণে এৰি যোৱা হাড় চেলেকিবলৈ গাঁও এৰি অহা কুকুৰজাকলৈ মন দি থাকোঁতেই মুখামুখিকৈ স্থিৰ এখন ছবিৰ দৰে নিজৰ ছবিখন জীৱনৰ য‘ত আমি কিছু সময়ৰ আগতে লগ পোৱাৰ কথাটো আৰু এতিয়া লগ পোৱা তুমি তুমি নহয় মই মই…
সংগীতা মেধি যেতিয়া কথাবোৰ শেষ হ‘ব কিহে দুয়োকে জোৰা লগাই থ‘ব স্মৃতিকথা পানীৰ ছায়া বঢ়ালে বাঢ়়ি যায় কথাবোৰ শেষ হোৱাৰ পাছত চাই থাকিম শীতৰ ধূসৰতাই বিবৰ্ণ কৰিব নোৱৰা নিৰ্মেদ ভাবনা কথাবোৰ শেষ হোৱাৰ পাছত শুনি থাকিম…
অমিতাভ ফুকন কিয় তুলিকাত ওমলে আন্ধাৰে লুকুৱাই থোৱা বিলুপ্ত উশাহ টঙি ৰখা চিত্ৰকৰ গ্লানিৰ নয়ন ধুমকেতুৰ পছোৱা কিয় সৃজনত বালিচৰ আপোনঘাটী পিৰালিত খৰাং চৌপাশে বিস্তৰ অসুৰ পিছলি পৰে অগৰু নিস্তব্ধ ৰঙ্গস্থলী তন্দ্ৰাতে সৰিল ধঁতুৰা এপাহ কিয় সোঁৱৰণি…
হৰেকৃষ্ণ ডেকা মোৰ ছাঁ এটা আচৰিত বস্তু ই অশৰীৰী কিন্তু বিদ্যমান ৷ ই মই নহয় কিন্তু ইয়াক মই অস্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰোঁ ৷ ই পোহৰ ভাল পায় কিন্তু নিজে পোহৰহীন হয় ৷ ই আকাৰ সলনি কৰে ৷ কেতিয়াবা মোৰ সমুখত ওলায়,…
আকাশ দীপ্ত ঠাকুৰ “ইমান কিয় ভাবনাবিভোৰ মন মৈথিলী ! আমিতো আজি কেৱল মৌনতাক সাক্ষী কৰি এনেকৈ ক্ষণ গণি থাকিম বুলি লগ হোৱা নাছিলোঁ৷ আচৰিত…তোমাৰ নিৰৱতাই যদি এতিয়া মোকো ভাষাহীন কৰি তোলে…? ” খিলখিলাই হাঁহি দিলে ৰাধাই৷ ক্ষণিকৰ বাবে যেন…
অনুবাদ: ড০ প্ৰাণজিৎ বৰা পখিলা ছুবই শ্বিগেজি (Tsuboi Shigeji; 1897 – 1975) নমুনা সংগ্ৰহকৰা কোঠাটোত শাৰী শাৰীকৈ পৰি থকা আনবোৰৰ দৰে মোৰ শ’টোও পৰি আছিল পিন এটাৰে ক্ষত–বিক্ষত হৈ যেন কোনোবা মৃতকৰ শোক পালনৰ বাবেহে পৰি আছিলোঁ তেনেকৈ, নিৰৱে শ্ৰান্ত,…