উত্তৰ সত্য
দিগন্ত শইকীয়া এই যে আমি কওঁ কাউৰী টেঙৰ বৰ ই সত্য নহয় অনেক মাধ্যমৰ চিকাৰ কাউৰী চাবলটাৰ্ন কাউৰী খাটিখোৱা কাউৰী জমাদাৰ কাউৰী কুলিৰ মিঠা মাত শুনিলেই কাউৰীলে’ মনত পৰে যিমান কবিতা যিমান গান যিমান সাধু কুলিক লৈ আছে…
Category কবিতা
গছ
ইছমাইল হোছেইন প্ৰতিজন মানুহেই গছৰ দৰে জীয়াই থাকিব খোজে, গছ হ’ব নোৱাৰে; প্ৰতিজন মানুহেই গছৰ দৰে সেউজীয়া হ’ব খোজে, সেউজীয়া হ’ব নোৱাৰে; গছ হ’ব নোৱৰাৰ দুঃখত মৃত্যুৱে গচকে চোতাল৷ ধৰ্মীয় বিশ্বাসত আতুৰ মানুহবোৰে ভাবে— সৃষ্টিকৰ্তাৰ ইচ্ছাত জীয়াই থাকে…
মালৈ
হৰেকৃষ্ণ ডেকা ১. যাম বুলিছিলি৷ এদিন গলিগৈয়ে৷ কোনোবাই কৈছিল, উভতি নাচাবি, এই সোঁত উভতি নবয়৷ সোঁৱৰণি হ’ব তিতা৷ সেই যে জুহালৰ কাষত পিঠা ভাজিছিলি কাষত বহিছিলোঁ কৰিছিলোঁ আব্দাৰ৷ ক’তা, ভাবিলে দেখোন এতিয়াও মনটো হয় মিঠা! (২) তই গোটেইখিনি চকুপানী…
নির্ভাৰ
অলকেশ কলিতা মাটি, আজিৰ পৰা মোক নাম কাঢ়ি নামাতিবা। এইমাত্ৰ এজাক ধাৰাসাৰ বৰষুণত মোৰ নামটো ধোৱা গৈছে। তেনেকৈয়ে মই তোমাত মিহলি হৈ গৈছোঁ। উঁয়ে খোৱা এচটা কামি। পুনৰ পোহৰ হ’বৰ বাবে ঢেৰ বীজ সিঁচি দিয়া হ’ব জানানে! এক পলকতে মই…
ভাব বিতান
ননী বৰদলৈ বাঁহীৰ মাত এটা ঢপলিয়াই আহিছে বাঁহীত ৰাতিৰ সুৰ বাঁহীটোৰ সুৰত উটি আহিছে দুটি জোনাকী৷ *** মেঘৰ আঙুলিৰ ফাঁকেৰে কেইটোপালমান বৰষুণ সৰি পৰিছিল পানীপিয়াজনী চিঞৰি চিঞৰি উৰি গ’ল৷ *** বৰষুণৰ পাছত গো-বাটটোৰ গৰুৰ খোজত অগণন জোন আকাশত মাথোঁন…
কবিতা থাকে যুগপৎ…
উদয় কুমাৰ বৰুৱা যিবোৰ ভাবনাই পৃথক কৰি ৰাখিছিল অত কাল সিয়েইচোন ক্ৰমাৎ ওচৰ চপাই আনিছে প্ৰশ্ন হয়: অনুভৱ কৰিবলে শিপাৰ অস্তিত্ব, হ’ব লাগে নেকি মাজে মাজে নিজৰ পৰা বিচ্ছিন্ন একাকিত্বয়ো কেতিয়াবা দিয়ে নেকি বন্ধ কৰি ৰাজপথলে খোলা দুৱাৰ…
ঠিকে আছেনে সকলো!
ফাৰহান জাৱেদ ইয়াত সকলো ঠিকেই আছে খবৰৰ খুন্দাত মৰা নাই মানুহ, চিতাজুইত জাঁপ দিয়া নাই কোনো! অনাত্মীয়ৰ তেজ দেখি নিজৰিছে এসোঁতা চকুলো চাউল নাই দাইল নাই— জুহালত নাই জুই। অথচ ভোকত এখন ৰুটী দিবলৈ এতিয়াও আছে এটা শীৰ্ণ মানুহ। সিয়েই মানৱতাৰ…
কণ্ঠবোৰ এনেদৰেই হেৰাই যাব নেকি
দীপিকা শইকীয়া “হাতো নেমেলিবি ফুলো নিছিঙিবি ক’ৰে নাৱৰীয়া তই’’ কেনেকৈ চেপিছ, খুন্দিছ তই কোন ক’ৰেনো হয় চৌদিশ গুঁইমেলাৰ দৰে ৰহস্যময়! ৰজাঘৰীয়া জোৰণত তামোল-পাণ নাই সাউদৰ বণিজ বৰপথাৰৰ ৰং তৰা মেলা, বৰজোনৰ আকাশ জোনাকৰ জোলা হাঁহিৰ জুনুকা ছন্দত গন্ধময় খৰালি,…
ভালপোৱা
অনিন্দিতা কলিতা ভালপোৱাক মই ভাল পালোঁ আইৰ কোঁচৰ পৰা নামি আঁঠু কাঢ়িবলৈ লৈ মই ভাল পালোঁ মাটিক মানুহ মাটিতেই মিলিব বুলি নজনাকৈ নজনাকৈ ভাল পালোঁ তোক চম্পা চাৰিটা যুগ হেন দিন তই নোহোৱাকৈ সুমথিৰাৰ বাগিচা পাৰ হৈ বসন্তলৈ ৰৈ থাকিলোঁ…
‘অলপ আন্ধাৰত অলপ পোহৰত’ কাব্যগ্ৰন্থত সপোন আৰু বাস্তৱৰ সেতুবন্ধন
ৰুদ্ৰসিংহ মটক “Genuine poetry can communicate before it is understood.” (টি. এছ. এলিয়ট)। কবিতাৰ সোণালী দাপোণতে প্ৰতিবিম্বিত হয় স্বদেশ-স্বকালৰ ছবি, পোহৰৰ পৃথিৱীৰ নন্দিত ৰূপ। ভাষাৰ জড়তা, সৌন্দর্যহীন কৃত্রিমতা-যান্ত্রিকতাই কবিতা-অনুৰাগীক সততে হতাশ কৰা এক প্রতিকূল পৰিস্থিতিতো কবিতা জীয়াই আছে দেশে দেশে,…