নাহৰ পাতত ব’হাগ
বিকাশ গোহাঁই নাহৰ পাতত লিখিছোঁ তোমাৰ নাম, অ’ মোৰ ব’হাগ চহাৰ প্ৰাণত শিপাই আছে বিহুনাম গৰুহালৰ সলনি টেক্টৰখন আহিল ভালেই হ’ল, কষ্ট লাঘৱ তথাপি গৰুবিহু দিনা গৰুহাল বিচাৰোঁ । কন্ঠত মোৰ বাসন্তী ৰাগ দেহাত সাতামপুৰুষীয়া সাজ…. ঠিকনা:- বিকাশ…
Category কবিতা
চিলিক’ছিছ
স্বপ্নালী কলিতা সোণাইৰ দেউতাকৰ থাকোতে দহোটা আঙুলিয়েই আছে কামতো পাৰ্গত পিছে শিলবোৰে ছাঁ দিয়াৰ পৰা� দহোটা নখেই মৃত্যুবৰণ কৰিলে লাহে লাহে��� থাকোতে কাণদুখনো আছে��� নিজৰ ঠাইতে� বাটে-ঘাটে খবৰো সোধে দুই-এজনে� কাণ এখন আগবঢ়াই দিয়ে সোধোঁতালৈ� শিলবোৰে যেতিয়া নিজৰ আকাৰ…
নষ্ট সময়ৰ ইলিজি
প্ৰজ্ঞাপাৰমিতা বৰুৱা এদিন তেওঁ ক’লে- আমি এৰাতিৰ বাবে সৌ পাহাৰৰ চূড়াটোলৈ যাম গছ আৰু আন্ধাৰৰ স’তে…
স্বপ্নাবাসৱদত্তা
বাব্লু প্ৰসাদ বৰুৱা মই বৰ ভয় কৰোঁ; যদি কেতিয়াবা মোৰ চকুৰ ভোক নাইকিয়া হয় যদি কেতিয়াবা মোৰ হৃদয়ৰ তৃষ্ণা নাইকিয়া হয় যদি মই আকৌ কেতিয়াও বতাহত তোমাৰ গোন্ধ নাপাওঁ, কিন্তু মই নিশ্চিত যে মই সেইদিনা নাথাকিম। তুমিবিহীন শেতেলিত…
মানুহ
মানস প্ৰতিম দত্ত গছপুলি ৰোৱা মানুহ বননি-বন্যপ্ৰাণৰ মাতৰ হেঁপাহ হোৱা মানুহ কথা কোৱা মানুহ ভাষণ দিয়া মানুহ কথা কোৱা মানুহবোৰ কথা ক’বলৈ যায় আৰু বন্যপ্ৰাণৰ জীৱনৰ সুৰ হোৱা মানুহবোৰ! বন্যপ্ৰাণৰ সুগন্ধি মাত হোৱা মানুহবোৰ গুচি যায়…
ফ’ৰ লে’ন
হেমচন্দ্ৰ কছাৰী কোনেনো নাহাঁহিব, কাৰ নো ভাল নালাগিব এটা বহল মসৃণ বাটৰ সম্ভেদ পালে তথাপি জানিবলৈ বৰ মন গৈছে এই বাটেদি অহা-যোৱা কৰা কোনোবাই শুনিছেনে জীৱন্তে উভালি পেলোৱা বনবোৰৰ চিৎকাৰ এবাৰ হ’লেও কঁপিছেনে বুকু ভয়ত অথবা দুখত ইহঁতবোৰ…
এপোৱা
দ্বীপৰাজ এয়া ভাগ ভাগ কৰি কৰি কাটি-কুটি ভগাই মেলি হিচাপত এপোৱা আমি চাৰিভাই কিলোৰ চাৰিভাগ বৰজনাৰ কেইবামহল তাৰ পিছে পিছে ককাইদেউৰ চাৰিখন গাড়ী তলৰজনা ডাক্তৰ ৷ আৰু মই তিনিটা কোণৰ পৰা চাপি অহা কেইটামান শুকান বৃত্ত৷ এসেৰ, দুসেৰ…
নেগুৰ
দিগন্ত শইকীয়া ৰাজহাড়ৰ শেষত গুহ্যদ্বাৰ ঢাকি বেছিভাগ জন্তুৰে পিছফাল শুৱাই একোডাল নেগুৰ মল ঢিলা হ’লে নেগুৰ লেতেৰা হয় চঞ্চল স্বতন্ত্ৰ দেখাত গৰাকীয়ে লৰায় গৰাকীক লৰোৱাৰ শক্তি নাই মহ মাখি চেৰেপা খেদিবলৈ নেগুৰৰ প্ৰয়োজন বৰ
ফাগুন বসন্ততকৈও চোকা
ডেইজী অনুৰঞ্জনা চুমা এটিত ভৰ দি ৰৈ থাকে ফাগুন এযুৰি ওঁঠৰ আকাশত গান হৈ বাজি থাকে ফাগুন জপৰা চুলিত কবিতা এটি হৈ উৰি থাকে ফাগুন! চিগাৰেটৰ পেকেটত ধোঁৱা হৈ সোমাই থাকে ফাগুন একাপ চাহ আৰু…
বহাগ
অৰুণ গগৈ চ’তৰ শেষত বহাগ মাহত ফুলিল ঢাপৰ নাহৰ, বিহুৱা ঢুলীয়া ৰঙতে বলিয়া মাৰিলে ঢোলত চাপৰ ৷ তাঁতৰ শালত হাতৰ পাকত ঘূৰিল কাঠৰ যঁতৰ, পিৰালি-কাষত বসন্ত কালত ফুলিল ধুনীয়া তগৰ ৷ শুনিছোঁ…