শৱ
প্ৰেমনাৰায়ণ নাথ সময়ে গিলি থ’লে সময় সিদিনা মেঘ বৈ আহে মাজে মাজে পাৰ ভাঙি জ্বলা জুই হৈ থোকাথুকি নামঘোষা ‘তেবেসে লৈলো শৰণ’ যেন ৰ’ল আহি জীৱনৰ পানচৈ ঢলং পলং কেনেকৈ পঢ়োঁ আৰু এই পাঠ ভগা কলিজাত ‘কিমতে ভকতি…
Category কবিতা
চকুত নপৰাকৈ
ধ্ৰুৱকুমাৰ তালুকদাৰ মোৰ ভগা বাকচটোৰ ছটা চোলাৰ মাজত এটা চোলা আছিল দুখৰ- এদিনাখন জেপত পইছা নথকা কাৰণে মই সেই চোলাটো আনিছিলোঁ ৰাতিৰ বজাৰৰ পৰা আৰু বাকচত ভৰাই ৰাখিছিলোঁ মাৰ চকুত নপৰাকৈ মই যেতিয়াই সেই চোলাটো পিন্ধো তেতিয়াই…
ফটিকা খোৱা চকুলো
অৰ্চনা ঠাকুৰীয়া আকাশখন গোমা দেখিলেই মই পাগল হওঁ হৃদয়- শব্দৰ তৰংগবোৰে কৰুণ বীণ বজায় ক্ষোভ আৰু হতাশাৰ অগনিয়ে দেই পুৰি মাৰে আৰু খং -শিঙা বজাই বাৰীকোঁৱৰে মোলৈ তীব্ৰ বাক্যবাণ নিক্ষেপ কৰে- ঘৃণাত … ক্ৰমশঃ বিশ্বকৰ্মাই বন্ধা দালানটো হিৰ্…
উঠা মোৰ নিৰ্বাসিত সূৰ্য
বিপ্লৱ চুতীয়া কেতিয়াও কাকো প্ৰশ্ন কৰিব নোৱৰা পূৰ্ণচ্ছেদৰ আঁৰৰ অৱনত শব্দবোৰ কেইটামান আখৰৰ বাদে আৰুনো কি এতিয়া, বুলৱাৰ-লিটনৰ অগোচৰে মঞ্চস্থ হয় মানৱ বিৰোধী ষড়যন্ত্ৰ তৰোৱালৰ আগত শিৰ নত চলতি শতিকাৰ কলম সুযোগ-সন্ধানীৰ হালধীয়া হাতত কলমে কীৰ্তন কৰে…
অহা-যোৱা
যশোৱন্ত নিপুণ যদি জীৱন ইমানেই শুদ্ধ আছিল মৃত্যুৰ জানো প্ৰয়োজন আছিল ? আমি কোৱা কথাবোৰ তুমি শুনিবই লাগিব – তেনে একো নাছিল, কাহিনীবোৰ যি এখন মহাকাব্য হ’ব বুলি অনুভৱ হয় – সেইবোৰ এটা মাত্ৰ বাক্যৰ মাজত নীৰৱে শুই…
পানী
উৰ্মি জুলী শইকীয়া আজিকালি মই দুখৰ কথাবোৰ পানীকেই কওঁ কোনোবা ওচৰত থাকিও নাথাকে শুনিবলৈ কোনো নাথাকিলেও মোৰ ক’বলগীয়া থাকে সেইবোৰ মই পানীকেই কওঁ কোনোৱে পাহাৰৰ দৰে বিষাদ লুকুৱাই থয় পানীত কোনোৱে চৰাইৰ দৰে কৰুণ সুৰ শৈশৱো লুকাই…
অদৃশ্য শিপা
জ্যোতিনীলিমা গগৈ শিলৰ কাহিনী কৈ কৈ খোৰোঙত ফুলবোৰ মৰহি যোৱাৰ দিনা সম্ভৱতঃ নেৰুডাই লিখিছিল – ‘Tonight I can write the saddest lines’ সৰু এটি হাতৰ মুঠিত অনন্ত ব্যাপ্ত পোহৰৰ স্ফুলিঙ্গ শতযোজন বাট কুৰি বাই আহি চাই থাকোঁ স্মৃতি…
দুটা কবিতা
প্ৰশান্ত মিশ্ৰ ১. শত্ৰু-মিত্ৰ পণ্ডিতৰ সভাত মূৰ্খৰ কাম শত্ৰুতা শত্ৰু- মিত্ৰনো কোন কোনেও নাজানে মনুষ্য জীৱনত সকলোৱে হাঁহিব বিচাৰে পিছে সৌভাগ্যশালীনো কোন আটায়ে কেৱল কান্দে অসূয়া এৰি মিত্ৰতাৰ পথলৈ আহাঁ তুমিও পণ্ডিত নিজৰ জগতত। ২.…
চেঁচুকীয়া পৰা গৰু গাড়ী যন্ত্ৰণাপিষ্ট গৰাকী
মিণ্টুল হাজৰিকা অগতিৰ গতি তুমি … খালী ঠাই পূৰ কৰক৷ মন কৰিবলগীয়া, পুষ্টিহীন আঙুলিকেইটাইহে খালী ঠাইৰ উপযুক্ত গৰাকীক বেছিকৈ মনত পেলায় অথচ, কাহানিও তেওঁৰ মুখত মাত ফুটা নাই ফুটিছে কেৱল সিহঁতৰ কপালহে ! কি দিন কি ৰাতি বেলিৰ…
জালিয়ানৱালাবাগ
জুবিলী গগৈ মৃত্যুৰ কুঁৱাটোত তেতিয়া পানী নাছিল পানী শুহি লোৱা দেহবোৰ জীৱাশ্ম হৈছিল ঘেৰি থোৱা আইনাখনত নিজৰ মুখ দেখিয়েই উচপ খাই উঠিছিলোঁ আমি অতল তলিত বাজি আছিল অন্তহীন হাহাকাৰ বেহিচাপী মৰণৰ আৰ্তি শুনি চেঁচা হৈ পৰিছিল…