পম্পি বৰা বৈশ্য আমি নাৰী। সৃষ্টিৰ অপূৰ্ব শক্তিৰে মহীয়ান আমি নাৰী। কন্যা, ভগ্নী, বান্ধৱী, প্ৰেমিকা, স্ত্ৰী, মাতৃ শাহু ইত্যাদি বিভিন্ন ৰূপেৰে নাৰী সমাজৰ অবিচ্ছেদ্য অংগ। নাৰী বিহীন সমাজ কল্পনাৰো উৰ্দ্ধত। আমাৰ ভাৰতবৰ্ষত নাৰীক অতীজৰে পৰা দেৱী ৰূপত পূজা কৰি অহা…
মূল: পাবলো নেৰুদা ভাবানুবাদ: যশোৱন্ত নিপুণ মই আজি নিশা আটাইতকৈ শোকভৰা কবিতাটি লিখিব পাৰোঁ৷ হয়তো, এনেকৈ লিখিম: “নিশাটি তৰাভৰা, আৰু নীলা নীলা তৰাবোৰ দূৰত কম্পিত৷’’ নিশাৰ বতাহজাকে আকাশত পাকঘূৰণি খায় আৰু গায়৷ মই আজি নিশা আটাইতকৈ শোকভৰা কবিতাটি লিখিব পাৰোঁ৷…
প্ৰতীক্ষা প্ৰিয়ম বিজয়া দশমীৰ সন্ধ্যা। দেৱীক স্বামীগৃহলৈ পঠিয়াই মাতৃসম ধৰাতলে ক্লান্তিত জোবোৰা মাৰিছে। সুদীৰ্ঘ চাৰি দিন ধৰি দেৱীৰ আৰাধনা চলিল, ‘মা’য়ে বছৰটোলৈ বুলি আশিস বৰষি থকাৰ আশাৰে সহস্ৰ মূৰ দোঁ খাই থাকিল। অহাবছৰ আকৌ আহিব ‘মা’, আমি বাট চাই থাকিম – বুলি…
চন্দন গোস্বামী শগুণে এৰি যোৱা হাড় চেলেকিবলৈ গাঁও এৰি অহা কুকুৰজাকলৈ মন দি থাকোঁতেই মুখামুখিকৈ স্থিৰ এখন ছবিৰ দৰে নিজৰ ছবিখন জীৱনৰ য‘ত আমি কিছু সময়ৰ আগতে লগ পোৱাৰ কথাটো আৰু এতিয়া লগ পোৱা তুমি তুমি নহয় মই মই…
ৰশ্মিৰীয়া গগৈ ভাবি থকা কথাবোৰ নভবা হলেই ভাল আছিল বুলি ভাবি প্ৰতি পল বিদ্ৰোহী হৈ উঠাৰ আগলৈকে আন্ধাৰ মায়াবোৰে ওমলাই থাকে মোক বাট কাটি শেষ কৰিব নোৱৰা দিশৰ বিপৰীতে যি দৰে হয়তো তুমি সাৰে থাকাঁ এই দিশে…
সংগীতা মেধি যেতিয়া কথাবোৰ শেষ হ‘ব কিহে দুয়োকে জোৰা লগাই থ‘ব স্মৃতিকথা পানীৰ ছায়া বঢ়ালে বাঢ়়ি যায় কথাবোৰ শেষ হোৱাৰ পাছত চাই থাকিম শীতৰ ধূসৰতাই বিবৰ্ণ কৰিব নোৱৰা নিৰ্মেদ ভাবনা কথাবোৰ শেষ হোৱাৰ পাছত শুনি থাকিম…
খনিন্দ্ৰ ভূষণ মহন্ত কণমানিটোৱে হাতখন মুখলৈ নি চুপি থাকে হাতে-গালে বগাই থাকে লেলাৱতি চকুৱে-মুখে নাচে স্বর্গীয় সুখৰ ফুল আইতাই কয় “গোসাঁয়ে অমৃত সানি পঠিয়াইছে। চুপি খা গোসাঁই, চুপি খা।” হাতবোৰ ডাঙৰ হয় ফলিত অ-আ লিখি অমিতা আঁকি ভালপোৱা হাতবোৰে উকা…
অলকেশ কলিতা তুমি শুনা নাই পাতবোৰে সৰোঁতে মোক কি কৈছিল । পাতবোৰ সেউজীয়া হৈ থাকোঁতে তুমি নাহিলা । চৰাইবোৰৰ বাৰম্বাৰ মৃত্যু হৈছে । ৰাতিপুৱাৰ, গধূলিৰ । মই চাৰিওফালে দেখিছোঁ নিষ্ঠুৰ নিৰ্মোহ সত্যক। জীৱবোৰে উশাহ লোৱা নাই উশাহ ল’লে গম…
অত্ৰেয়ী গোস্বামী সৰুতে পিতায়ে চুৱাপাতনিত ভাত চেলেকি থকা কুকুৰ এটাক দেখুৱাই কৈছিল, “সৌৱা চা ঈশ্বৰ”৷ এদিন পিতায়ে কাৰ্শলা এডালকো ঈশ্বৰ বুলি কৈছিল৷ ডাঙৰ হৈ দেখিলোঁ শালগ্ৰাম, বুজিলো ৰাস্তাৰ শিলগুটিও ঈশ্বৰ৷ বাৰিষা কুমজেলেকুৱাবোৰ দেখিলে মণি-মুকুতা খচিত ৰাজকীয় সজ্জাৰ মানুহৰূপী ঈশ্বৰ শামুক…
গায়ত্ৰী দেৱী বৰঠাকুৰ (এক) কুৰি শতিকাটো উজ্জ্বল ৰং আৰু তীব্ৰ প্ৰকাশভংগীৰ ইপিঠি-সিপিঠি আছিল এটি মুদ্ৰাৰ দৰে খলকনি সুক্ষ্ম ঝনঝননি উজ্জ্বলতাত তীব্ৰতাৰ অস্বাভাৱিক উপস্থিতি (দুই) চোৱাঁচোন মাটিছ মানুহ বোৰে কিছুমান কথা ক‘ব লাগে বাবেই কৈ থাকে তুমি…