তাজহাৰুল হক প্রথমে সৰু গল্প এটা কৈ লওঁ। গল্প বুলিও ক’ব পাৰে বা সত্য ঘটনা হিচাপেও ধৰিব পাৰে। এয়া ১৯৫৮/৫৯ চনমানৰ ঘটনা। নগাসকল যোৰহাটলৈ প্ৰায়ে আহিছিল। তেওঁলোকে হোৰাত (পিঠিত লে ফুৰা বাঁহৰ সজা) আদা, হালধি আদি লৈ যোৰহাট চহৰখনত পিয়াপি দি ফুৰিছিল।…
ড০ ৰত্নোত্তমা দাস বিক্ৰম বাঘৰাণী খইৰী : পটৰ আঁৰৰ কিছু কথা এক৷ বাঘ, আমি আৰু কিছু সার্বজনীন ব্যক্তিগত অসমীয়া সমাজৰ আন যিকোনো এটা শিশুৰ দৰেই শৈশৱত আমিও শিকিছিলোঁ মেকুৰীক ‘মেও’, গৰুক ‘হাম্বা’, বাঘক ‘হাও’ বুলি ক’বলৈ। কুকুৰ, মেকুৰী, হাঁহ, পাৰ, কুকুৰা, গৰু, ছাগলী — এই পোহনীয়া জীৱ-জন্তু আৰু অন্যান্য চৰাই-চিৰিকতি আদিও সদায়েই আমাৰ চিনাকি চৌপাশৰে অংশ। চিনাকি…
নিয়ৰকণা কাশ্যপ সোণালী আৰু কমলা এই শতিকাৰ প্রিয়তম ৰং, বুজিছাসেয়ে নৈ পুতি বিৰিখ ঢাকি বাঢ়ি আহিল মৰুভূমি তেওঁৰ মাতত আছিল উচুপনিত সেমেকা ভগা-ছিগা উশাহহৰিৎহীনতাত ভুগি ৰঙচুৱা হোৱা অৰণ্যানিত এয়া, মোৰ সোঁকান্ধত মূৰ থৈ এজন জঁই পৰা পুৰুষ ববচা বনৰ দৰে ঘনকৈ বঢ়া লোভ আৰু ৰাজনীতিতভেঁকুৰতকৈও শুকুলা…
ফাৰহান জাৱেদ টোপনিত পৰিভ্ৰমণ নকৰালৈকেআমি এখন পৃথিৱীত মজি থাকোঁয’ত অতি নিৰ্মম নীতিয়ে আমাক কাবু কৰেআমাৰ সম্ভাৱনাআমাৰ দুৰ্ভাৱনাক প্ৰতিপালন কৰে মানুহ হৈ থাকিবলৈকেজীৱন জটিলতাৰ বিষ পান কৰিব লাগেঅন্যথা প্ৰাচুৰ্যই স্বভাৱ বেয়া কৰে… মানুহ হৈ থাকিবলৈকেঅপ্ৰাপ্তিৰ বোজা কঢ়িয়াব লাগেকোনো নীড়হাৰাৰ আশ্বাস হ’বলৈকেঅসুখ এটা গজাই ল’ব…
মামণি দাস কি ক’ব খুজিছিলোঁ নক’লোঁ শুনিবলৈ ব্যাকুল শ্ৰোতা এজন থকা হ’লে হয়তো কিছু অভিমানী হ’লোঁহেঁতেন ইমান ঠাণ্ডাত জুই একুৰাৰ আগত ধোঁৱা ফুৱাই ফুৱাই কোনেও নুশুনিলেও এনেয়ে ক’লোঁ এই ঘন কুঁৱলীখিনি মোৰ অনীহা নিজতকৈ মুগ্ধ শ্ৰোতা কোনো নাই তথাপি পুহৰ…
হৰেকৃষ্ণ ডেকা পশ্চিমৰ আকাশত ঘৰমুৱা জোন। তৃপ্ত। ভাগৰুৱা। ওৰে ৰাতি জোনৰ স’তে খেলা কৰি পৃথিৱীয়ে কাটি হৈ শুব খুজিছিল। পূবৰ খিৰিকীৰে হেঁপাহেৰে বেলিয়ে চাইছিলহে— হুৰমূৰাই মানুহৰ কোঢ়ালবোৰ সোমাই আহিল। শ্ৰব্য ৰূপ পূৰ্বৱৰ্তী পৃষ্ঠা পৰৱৰ্তী পৃষ্ঠা
অৱনী কুমাৰ শৰ্ম্মা পৰিয়ালসহ আমেৰিকালৈ চিৰস্থায়ী বাসিন্দা হৈ মই ১৯৭২ চনতে আহিলোঁ৷ চাওঁতে চাওঁতে এই দেশত আমাৰ এতিয়া ৪৭ বছৰ পাৰ হৈ গ’ল৷ অৱশ্যে ইলেক্ট্ৰিকেল ইঞ্জিনীয়াৰিঙৰ মাষ্টাৰ ডিগ্ৰী কৰিবলৈ, মই ১৯৬৪ চনত ১৬ মাহৰ কাৰণেহে আমেৰিকালৈ আহিছিলোঁ৷ সেই ১৬ মাহ…
গীতালী শইকীয়া একো একোজন কবি একো একোছোৱা সময়ৰ প্ৰতিনিধি৷ তেওঁলোকে একোটা যুগৰ চিন্তা-চেতনা, ভয়-শংকা-আতংক, আশা-নিৰাশা-প্ৰত্যাশা, স্বাধীনতা মুক্তিৰ চেতনা, স্পৃহা-সফলতা-বিফলতা, উন্নতি-অৱনতি সকলোকে প্ৰতিনিধিত্ব কৰে৷ কবি একো একোটা সময়ৰে নহয় কাল-স্থান নিৰপেক্ষ মানৱৰ কণ্ঠ৷ জ্ঞান পূজাৰীৰ ‘পুৱা গোধূলি বেলি’ (১৯৯২)–ৰ কবিতাসমূহে সেই কথাকে কয়৷ নৱকান্ত বৰুৱা, নীলমণি ফুকনৰ উত্তৰসূৰী…
বিদ্যুৎ বিকাশ শর্মা হৰিণাৰ চকুত হেনো মায়া সনা থাকে— এনে এষাৰ কথা বলোৰামে শুনিছিল, কিন্তু অনুমান কৰিব পৰা নাছিল সেই মায়াৰ ৰং, ৰূপ। অনুমানেই বা কৰে কেনেকৈ? তাৰ কাৰবাৰ হাঁহ, পাৰ, ছাগলী, ম’হ, কোমোৰা অথবা কুঁহিয়াৰৰ দৰে সামগ্ৰীৰ লগত। হৰিণাৰ ডিঙিৰ জোখ-মাখ লোৱাৰ সুবিধা তাৰ নাই। কিন্তু…
মূল ৰচনা: ৰাস্কিন বণ্ডে অনুবাদ: স্ৰোতস্বিনী তামুলী অংকন: বৰ্ণিল মহন্ত আইতাকে দূৰৈৰ নৈখনৰ কল্ কল্ শব্দ শুনা পাইছিল, ভৰিৰ তলুৱাত পাইন গছৰ বেজীৰ দৰে পাতবোৰৰ উমান পাইছিল, তেওঁ তেওঁৰ নাতি ল’ৰা মণিৰ উপস্থিতি অনুভৱ কৰিছিল। কিন্তু তেওঁ নদীখন অথবা গছবোৰক দেখা নাপাইছিল, আনকি মণিকো।…