অনুবাদ : অনুভৱ তুলসী নেচেল কৃষ্টি মূল : মিলদ্ৰেড অকʼচ্চ (নাইৰʼবি, কিনিয়া) সিহঁতে মন গʼলেই তোমাৰ বেৰত আঁকে গদ্যময়, সঙ্গতিহীন গ্ৰাফিটি, যাৰ ফলত কাণ্ডজ্ঞান আৰু মধ্যাকৰ্ষণক তুমি দিয়া নেওচা। তুমি যেতিয়া তোমাৰ কাণ্ডজ্ঞান খুঁচৰি চোৱাঁ বিচাৰি পাই যোৱা, বিলাই দিয়া…
মানসী গোস্বামী অ’ ৰুণ, অ ৰুণ মৌমাখিৰ গুণগুণ, নূপুৰৰ ৰুণজুন শুনি ভাল লাগে চোন। কুলিয়ে কৰে কুউ কুউ গছৰ ডালত বহি, বিহু বুলি দূৰণিত সেইটো মই কেতেকী। সখী ঔ সখী ঔ বোলে সখিয়তী, হেঁটুলুক হেঁটুলুক হেঁটুলুকা…
মূল : বীৰেন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায় (বাংলা) অনুবাদ : ৰুদ্ৰ সিংহ মটক এবাৰ মাটিৰ ফালে চোৱাঁ এবাৰ মানুহৰ ফালে। এতিয়াও ৰাতি হোৱা নাই অন্ধকাৰ এতিয়াও তোমাৰ বুকুৰ ওপৰত কঠিন পাথৰৰ দৰে, তুমি উশাহ ল’ব পৰা নাই। মূৰৰ ওপৰত এখন ভয়ঙ্কৰ ক’লা…
ধ্ৰুৱকুমাৰ তালুকদাৰ কোনোবাই কৈছিল- সঠিক সময়ত বৰষুণ নহ’ল সেইবাবেই অসময়তে ধানবোৰ পকিল পতান ওলাল… আমি সদায় সঠিক সময়ৰ অপেক্ষাত থাকোঁ লগ্ন চাই ঘৰৰ খুঁটা পোতোঁ তথাপি জুই লাগে বৰষুণ পৰে পকি মজিয়াত পিছলি পৰোঁ বাৰে বাৰে- কোনোবাই…
মৃদুল শৰ্মা মোক চাৰিওফালৰপৰা ঘেৰি ধৰি ঘৃণাৰে চাই থাকাঁ যাতে মই মূৰ তুলি চাব নোৱাৰোঁ কোনো ফালে পশুৰ সৈতে মোৰ তুলনাৰে পশুক অপমান নকৰিবা মানুহ মই কেৱল সিহঁতৰ সৰলতাৰে পাহৰি গৈছিলোঁ যে সিহঁততকৈ বহু তলখাপৰ জীৱ মই দুঠেঙীয়া মনিচ মই…
কাব্যশ্ৰী মহন্ত আহাঁচোন কান্ধ সলাই লওঁ দুখৰ মোনাবোৰ এজনৰ সেমেকা কলিজাটো আনজনে চুই চাওঁ বুকুৰ ভিতৰলৈকে টানি লওঁ শুকাই যোৱা চকুপানীৰ গোন্ধ আহাচোন কিছুদূৰ একেলগে খোজ কাঢ়োঁ যাওঁতে বাটত শুনি যাওঁ হিয়াৰ মালিতা বেহানি সামৰি থৈ কিছুপৰ বহোঁ…
অৰ্চনা ঠাকুৰীয়া প্ৰলাপ কিয় বকিছা… তুমিতো জানাই যিখন নদীয়ে বোৱাই আনে গলিত মৰাশ সেই একেখন নদীয়েই আনিব পাৰে স্ফটিক পানীৰ জীৱন-যমুনা মন গ’লেই তুমি চাব পাৰিবা মোৰ হাতৰ মুঠিত লুকাই ৰখা অনন্ত আকাশ কিম্বা ক্ষুধাতুৰ পৃথিৱীৰ আঘোণী-পথাৰ অংকত নিপুণ…
হিল্লোলজ্যোতি সিংহ কথা আছিল দুয়ো একেলগে যোৱাৰ খৰ খোজেৰে মোতকৈ আগবাঢ়ি গ’লাগৈ তুমি তুমি যোৱা বাটেৰে তোমাৰ পিছে পিছে তোমাক অনুসৰণ নকৰোঁ মই ৰম্বাচৰ কৰ্ণৰে তোমাৰ আগত গৈ ওলাম আৰু ৰৈ থাকিম আলি-কেঁকুৰিত জীবলৈ শিকিছোঁ জ্যামিতি…
মূল : Henry Wadsworth Longfellow কবিতা: The Arrow and the Song অসমীয়া ভাবানুবাদ : দীপাঞ্জলি দেৱী শূণ্যতে মই এপাত শৰ এৰিলোঁ তীব্র বেগত সি উৰি গ’ল মই তলকিবই নোৱাৰিলো শৰপাতে ভেদিলে ক’ত … প্ৰাণ ঢালি এটি গীত…
যশোৱন্ত নিপুণ প্ৰত্যেক যুগৰেই এটা সৌন্দৰ্য আছে, প্ৰত্যেক যুগৰেই কিছুমান অভিশাপ আছে । ধীৰ শীৰ্ণ নদীৰ দৰেই পৰ্বত বিদীৰ্ণ কৰা খৰস্ৰোতা নদীও কেতিয়াবা সুন্দৰ কেতিয়াবা ভয়ংকৰ হ’ব পাৰে । যুগে যুগে শত শত ধুমুহা জ্বালামুখী মহাপ্লাৱনৰ কত আঘাত, ৰক্তক্ষয়ী মহাসমৰত…