মূল কবি : জাচিন্ত কেৰ্কেট্টা (Jasinta Kerketta), ঝাৰখণ্ড অসমীয়া অনুবাদ : পাৰ্থপ্ৰতিম ৰাজকোঁৱৰ প্ৰতিনিশা গাওঁখন বিছনাত ঢলি পৰে কিন্তু এই টোপনিত কোনো সপোন নাথাকে৷ কাৰণ সকলো সপোনকে বন্দী কৰি যোৱাৰাতি ফাটেকত দিয়া হ‘ল৷ আৰু সপোন গজাৰ সম্ভাৱনা থকা ঠাইবোৰত…
নৱনীতা ভট্টাচাৰ্য্য টিটিৰ তুলনা তাৰ প্ৰজাতিৰ আন কাৰোৰে লগত নহয়। সঁচাকৈয়ে সি বিশেষ। তাৰ কথা কৈ কৈ শেষ কৰিব নোৱাৰি। তোমালোকে টিটিৰ প্ৰধান চখ কি জানাই। ভ্ৰমণ ভ্ৰমণ আৰু ভ্ৰমণ। ইয়াতকৈ ডাঙৰ কথাটো হ’ল সি অতি সহজতে আনক আপোন কৰি…
শৰ্মিষ্ঠা প্ৰীতম নামিবলৈ ধৰা বেলিৰ ৰঙে কিয় দুখাকুল কৰে হৃদয় ক’ৰপৰা উঠি আহে উদভ্ৰান্ত আন্ধাৰৰ কঠিন হাত ধোঁৱাই ধোঁৱাই উৰি ফুৰা প্ৰচ্ছায়াত কিয় বাৰে বাৰে উঁৱলি যায় সুখৰ সমুজ্জ্বল পৰিচ্ছদ আকৌ সেই একেবোৰেই প্ৰশ্ন! তীক্ষ্ণধাৰ, অবিচ্ছিন্ন… … কোন…
বিদ্যুৎ বিকাশ শৰ্মা “আস, বিষাইছে। বিষত আজি মৰিয়েই যাম কিজানি।” “নাই মোৰ মাজনী, অলপ ধৈৰ্য ধৰাঁ। ভাল পাই যাবা। অলপ সহ্য কৰিবই লাগিব।” “ইমান বিষাইছে, কেনেকৈ সহ্য কৰোঁ মা?” “কিন্তু সহ্য কৰাৰ বাহিৰে এই সময়ত আৰু বেলেগ উপায় যে নাই…
বাব্লু প্ৰসাদ বৰুৱা ভালেকেইটা মননশীল লেখাই জুলাই মাহৰ ‘অন্যযুগ’ৰ সুৱগা চৰাইছে। এই সংখ্যাতে প্ৰকাশ পোৱা ডক্টৰ মৃদুল শৰ্মাৰ “কবিৰ নিৰাসক্তি আৰু নৈৰ্ব্যক্তিকতা : এক প্ৰস্তাৱনা” শিৰোনামাৰ লেখাটো পঢ়ি সমৃদ্ধ হৈছোঁ। প্ৰাঞ্জল অথচ ভাবগম্ভীৰ বিশ্লেষণেৰে এটি গহীন বিষয় অসমীয়া পাঠকৰ মাজত তুলি ধৰাৰ…
অংগনা ভট্টাচাৰ্য্য চকলা-চকলকৈ কাটি থোৱা জলফাইখিনি আগফালৰ চোতালৰ চৌফলীয়া ঠাইখিনিত ৰ’দাবলৈ দি বেঁকাকৈ কাষৰ ভাৰাতীয়া কোঠাকেইটালৈ চালে ৰ’দালিয়ে৷ “শুই উঠাই নাই নেকি বাৰু?” নিজকে প্ৰশ্ন কৰে ৰ’দালিয়ে৷ আৰু এবাৰ নিৰ্দিষ্ট কোঠাটোলৈ চাই ঘৰলৈ সোমাই আহে তাই৷ বাহিৰৰ ৰ’দৰ আভা…
ৰুদ্ৰসিংহ মটক ছাত্রাৱস্থাতে জিম কৰবেটৰ Man-Eaters of Kumaon পঢ়িছিলোঁ। প্ৰাণ টানি ধৰা কি সজীৱ জীৱন্ত বৰ্ণনা! কাহিনীটো পঢ়ি বাৰে বাৰে শিহৰিত আৰু অভিভূত হৈছিলোঁ। শব্দৰ চিঁচা ভাঙি উঠি অহা সেই সহজ অথচ উচ্চল আবেগ–উৎকণ্ঠা, ভয়-স্মৃতিৰ প্ৰতিটো পুলক– শিহৰণ মোৰ ৰঙা…
সাম্প্ৰতিক মহামাৰীত আমি কি কি হেৰুৱাইছোঁ এদিন দুদিনকৈ প্ৰায় দেৰ বছৰ পাৰ হ’ল কিন্তু ক’ৰ’নাভাইৰাছজনিত মহামাৰীৰ আতঙ্ক আজিকোপতি মাৰ নগ’ল৷ আইছ’লেশ্যন, ছ’চিয়েল ডিষ্টেঞ্চিং, হেণ্ড ছেনিটাইজাৰ, মাস্ক্, লক্ডাউন্, আনলক্ আদিকৈ নানান শব্দৰ বহুল ব্যৱহাৰে জগতখনকে যেন এইখিনি সময়ত সলনি কৰি…
সুকুমাৰ চেতিয়া এই আছোঁ এই নাই পৰুৱা, মাখি আৰু মহৰ দৰে জীৱন অনিশ্চয়তাৰ মাজে মাজে আছোঁ মানে এক সঞ্জীৱন নাই মানে নাই চাবলৈ গ’লে কথা সিমানেই তথাপি অনবৰতে ভয় থকা-নথকাৰ যুঁজখন থৈয়া-নথৈয়াকৈ লাগি থাকে অগা-ডেৱা কৰি থাকে অনিশ্চয়তাৰ পেণ্ডুলাম পুৱাই…
ৰঞ্জু শৰ্মা আগলি কলাপাত লৰে কি চৰে, চিলনী আই মোৰ আগতে পৰে। আগলি কলাপাত লৰে কি চৰে, চিলনী আই মোৰ আগতে পৰে। … শৈশৱতে আইতাকে যে সাধুকথাৰ মাজে মাজে সুৰ লগাই গাই শুনাইছিল, তাই যে বাৰে বাৰে একেটা সাধুকে শুনাবলে…