নিৰ্জনতাৰ কবিতা
ভাস্কৰ জে নাথ ১ এইবেলি দেওলগা দুপৰীয়া এটাৰ কথা ভাবি থাকোঁতে দুটি সোণালী মাছে কুটকুটাইছে মোৰ দুয়োখনি গাল আৰু মই ভাস্কৰ্য এটাৰ দৰে থৰ হৈ ৰৈছো আৰু মনলৈ আহিছে শুকাই যোৱা ওঁঠৰ নদী ২ থুনুক-থানাকে নতুনকৈ উচ্চাৰণ কৰিবলৈ…
Category কবিতা
অনুতাপ
পঙ্কজ নয়ন নষ্টালজিয়াৰ গোপন হেঙুলত জীৱন এক অচিনাকী মেঘ প্ৰেমহীন এক নিৰ্বাক সন্ধ্যা তোমাৰ নামেৰে এদিন মানস সৰোবৰ জ্বলি উঠিছিল কুঁহিপাতত অনুতাপৰ ভস্ম চিৰবেদনাতে অক্ষয় হয় প্ৰেম আমি দেখিছিলোঁ পাৰ্থিৱ সূৰ্যৰ আঁচলত ঈশ্বৰৰ ছাঁ উলটি গৈছে, আৰু…
অলীক চিন্তন
হেমচন্দ্ৰ কছাৰী স্তন্যপায়ী সকলো পুংলিংগৰে থাকিব লাগিছিল একোটা স্তন যেন সূৰুযৰ কিৰণ – কুঁহিপাতৰ জীৱন আহকচোন কৰোঁ, আমাৰেই কিছু ক্ষেত্ৰ পৰিদৰ্শন (হাতী তিমি বাদুলী আদি দূৰতে থাকক আজি) জীৱ এটা ভূমিস্থ কৰিয়েই নিমখ আনিবলৈ গুচি যোৱা তিৰোতাসকলৰ…
মোৰ সময়
হৰেকৃষ্ণ ডেকা মোৰ সময় কেতিয়া আৰম্ভ হৈছিল সেই কথা মই নিশ্চয়তাৰে ক’ব নোৱাৰোঁ। মই গৰ্ভত স্থান লোৱাৰ মুহূৰ্ততেই নে সেই মুহূৰ্তত যেতিয়া প্ৰথম চকু মেলি মই পৃথিৱী দেখিলোঁ! নাইবা সেই মুহূৰ্তত নেকি যি মুহূৰ্তত মই সময় শব্দটো শিকিলোঁ? কিন্তু…
তুমি মোৰ চহৰখনৰ নিচিনা
উৰ্মি জুলী শইকীয়া তুমি, মোৰ চহৰখনৰ নিচিনা ভগা-ছিগা অমীমাংসিত বিতৰ্কৰে ভৰা এটা যন্ত্ৰণা শেষ নহয় আৰু এটা যন্ত্ৰণা লগ হয় যানজঁটৰ দৰে ক্ষোভ, অভিযোগবোৰে খুন্দা মাৰি গুচি যায় টানি থাকে চহৰখনৰ অৰ্থহীন ৰাস্তাবোৰৰ দৰে এবাৰ ইফালে এবাৰ সিফালে বিৰক্তিয়ে…
সৰু মানুহবোৰ
বন্দনা কৌশিক বৰদলৈ প্ৰচণ্ড গৰমত সৰু মানুহবোৰৰ দুই এজন মৰে শীততো মৰে দুই এজন ঠিক সেইদিনাই আপোনাৰ পত্নীয়ে ডাঙৰ মাছত ৰুচি হেৰুৱাই বজাৰত সৰুমাছৰ দৰ-দাম কৰে। আপুনি ভাবে সৰু মাছ সৰু মানুহ আদি সৰু বস্তুবোৰৰ বিক্ৰয় মূল্য কমতকৈ কম হোৱাটোৱেই…
পুত্র
মূল : সুতপা চক্ৰৱৰ্তী ( বাংলা ) অনুবাদ : নয়ন মণি মিশ্ৰ বাহিৰত বৰষুণ হৈ আছে মাতৃহীন তই ঘুৰি ফুৰিছ ইফালে সিফালে মোৰ দেউতাৰ দৰে তোৰো বদলিৰ চাকৰি হৈছে মোৰ উদ্বিগ্ন মনে স্বৰ্গ মৰ্ত্য নামানে মই মাজে সময়েই ঘৰলৈ দৌৰি…
আহাৰৰ কথা…
ড॰ হেমন্ত কুমাৰ হাজৰিকা খেতিয়কৰ বোলে বৰ সাহ ন-আলি দি থাকোঁতে কেতিয়াবা সন্ধিয়া নামে ধনগুলৈ জ্বলিলে পোহৰৰ বাট বিচাৰি ফুৰে সৰ্বহাৰাৰ দুখে ঢুকি নোপোৱা বাট এটাৰ আঁত গৰমৰ ভৰ বুকুৱে নসহে মুধচত বেলিটি…
ইয়াত এজোপা গছ থকা হ’লে
লক্ষী প্ৰসাদ ৰেগন ঘৰ্ষণত ক্ষয় যায় শিলো হাতুৰীৰ কোব নালাগে কথাৰ কোবত চূচুৰ্মৈ হৃদয় যুগ যুগ ধৰি মানুহবোৰ জয়ী হৈ আহিছে হিংসুক জন্তুবোৰ হেনো হাবিত থাকে তল ওপৰ কৰি যুঁজিছে নিজৰ মাজতে নিজে উস্ বৰ গৰম। এতিয়া কবিতাৰো জ্বৰ উঠিছে…
মানৱ গ্ৰহাণুবোৰ
প্ৰশান্ত মিশ্ৰ মানৱ গ্ৰহাণুবোৰে এদিন আমাক গিলি থ’ব। কাৰ বাবে আকাশ মুকলি আছিল আছিল মেঘৰ দ্যুতি পথাৰৰ পৰা ঘূৰি অহাৰ পথত আঁহত গছৰ ছাঁ; নৈৰ চেঁচা পৰশ হাবিয়নিৰ এন্ধাৰৰ ভীতি পাহাৰৰ স্থিতপ্ৰজ্ঞ চাৱনি তধা লাগি চাইছিল ডোঙাত ভাহি যোৱা মাছবোৰে…