অভিজিত শর্মা বৰুৱা প্রখ্যাত লেখক এইছ জি ৱেলছৰ এখন কল্পবিজ্ঞান উপন্যাসৰ নাম আছিল ‘দ্য ইনভিজিবল মেন’, মানে ‘অদৃশ্য মানুহজন’! কাহিনীৰ প্রটাগনিষ্টজনে এক বিশেষ প্রক্রিয়াৰে অদৃশ্য হোৱাৰ ক্ষমতা অর্জন কৰিছিল। তাৰ ফলত কিছুমান অদ্ভুত ঘটনা ঘটিছিল, কিন্তু শেষ পৰিণতি আছিল কৰুণ। পৌৰাণিক গ্রীক কাহিনীত উল্লেখ থকা এথেনা নামৰ দেৱীগৰাকীৰ এটা…
স্বপ্না নিহাৰ বহুদিন আগতেই আধালিখাকৈ পেলাই থৈ দিয়া গল্প এটাকে অকণমান আগবঢ়াই থওঁ বুলি বিছনাত পেট পেলাই শুই কলমটো কামুৰি ৰৈ আছিলোঁ। তেনেতে চেঁচা বতাহ এজাক কোঠাটোৰ একমাত্ৰ খিৰিকীখনেৰে সোমাই আহিল। মন-প্ৰাণ জুৰ পেলোৱা বতাহজাকে ৰাধাকৃষ্ণ এপাৰ্টমেণ্টৰ তৃতীয় মহলাত থকা…
পৰিস্মিতা বৰদলৈ (১) কঁহুৱা বন… কাগজখিলাৰ ওপৰত হাতখন খুব খৰকৈ চলিছে৷ খচ্ খচ্..খচ্ খচ্… ‘খিৰিকীখন খুলিলেই দেখা যায় হালি-জালি থকা কপাহ কোমল কঁহুৱাৰ শাৰীবোৰ৷ ভাৰাক্ৰান্ত মনবোৰ যেন কঁহুৱাডৰাই ভাৰশূন্য কৰি তোলে পলকতে৷ মিহিকৈ বলি থকা কোমল বতাহজাকে আহি তাইৰ চুলিবোৰ…
পৰমানন্দ মহন্ত ষ্টিভেন ৱেইনবাৰ্গ মানুহজনক লগ পাইছিলোঁ – অ’ নহয়, দেখিছিলোঁ ১৯৬৭ চনতে৷ তেখেত আহিছিল আমাৰ বিভাগৰ আলহী হৈ৷ বোধকৰোঁ দুসপ্তাহমান আছিলহি৷ পাছত গম পাইছিলোঁ, কিমান গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল সেই সময়খিনি, তেওঁৰ কাৰণেও আৰু লণ্ডনৰ ইম্পেৰিয়েল কলেজৰ পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ অধ্যাপক, মোৰ শিক্ষাগুৰু আব্দুছ…
গুণাৰাম শইকীয়া ইমানবোৰ দেও-পিশাঁচৰ গল্প বাটে-ঘাটে চৰুৰ চাউল নিসিজা হ’ল, সন্ধিয়াতে নুমায় দুখৰ লণ্ঠন পাতিচাইকেল এখনো বাটলৈ নোলোৱা হ’ল নিমখৰ দাম বাঢ়ি বাঢ়ি – আয়’ডিন কমি যোৱা আইৰ চকুত বিষণ্ণ হালধীয়া কাহ এটাৰ অস্বস্তি গোটৈই গাঁওখনতে জ্বৰ…
চুনা কুমাৰ পাঠৰী কেতিয়াবা সহজ বুলি ভবা সৰলৰেখা এডালো খেলিমেলি সপোনৰ বাট ইমান সৰলৰৈখিক নহয় কোনো ভালপোৱাতে পূৰ্ণতা নাই জীৱনৰ জটিল ভগ্নাংশৰ সঠিক সমাধানো নাই ভালপোৱানো কি ! সম্পৰ্কবোৰ ক্ষুদ্ৰতৰ ভগ্নাংশৰ একোটা নিঃকিন অংশহে মাথোঁ, সকলো শূন্য আৰু দশমিকৰ…
ধ্ৰুৱকুমাৰ তালুকদাৰ গুণ্গুণাই থাকোঁতে গানটো পকি উঠিল পকি উঠিল পশ্চিম গাৰোপাহাৰৰ এটা সুমথিৰাৰ দৰে তুমি বুকুত এবুকু মেঘ লৈ উৰি ফুৰিছিলা ঠিক মোৰ মূৰৰ ওপৰৰ আকাশখনত তুমিও এটা গান গুণগুণাই আছিলা গানটোৰৰ আঙুলিবোৰ লাহে লাহে বৰষুণ হৈ…
গায়ত্ৰী দেৱী বৰঠাকুৰ তালৱ্য শ শাওণ তালৱ্য শ শিৱ শাওনত শিৱ অতি ব্যস্ত নে ব্যতিব্যস্ত বাঘৰ ছালখন খুলি থৈ পানী গামোচাখনেৰে পোন্ধ মাৰে শহুৰৰ জীয়েকে যতনাই দিয়া লালচাহটোপা গুৰ অকণেৰে খাই শিৱই নাঙল লয়…
জুবিলী গগৈ বৰ ধাৰাল এই তেজৰ টোপাল শিপা হৈ ভেদি যায় পৃথিৱীৰ বুকু শিলাময় স্পৰ্শ তপত বলুকা ফাটি চিৰাচিৰ হোৱা মাটিৰ মালিতা শূন্যতাৰ উশাহ সামৰি শিপা বাঢ়ি যায় অতললৈ চুলি মেলি বহি ৰয় পৃথিৱী উন্মাদ চকুত…
অংকুৰিতা ফুকন ফৰকাল হওক বুলিয়েই ফুটা কপালখন উবুৰিয়াই থওঁ বৰষুণৰ বিছনাত মায়াৰ মোহনাত বহি কাণ পাতি শুনো টোপ গিলা মাছৰ সেমেকা বিলাপ চকুৰ চন্দুকত ভৰাই আৰুনো কিমান লুকুৱাম ভাবনাৰ অপইতা ফল সময় থাকে মানেহে থাকিব চকুত পোহৰ…