পংকজ প্ৰতিম বৰদলৈ ভাৰতৰ অসমৰ এখন চহৰ হাজো কেৱল ধৰ্মীয় কেন্দ্ৰই নহয়, মধ্যযুগীয় বাণিজ্যিক পথৰ ই এক গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান আছিল৷ ঐতিহাসিক তথ্য অনুসৰি ই ভূটান-অসম বাণিজ্যিক পথৰ অংশ আছিল, প্ৰায় ১৭০ কিলোমিটাৰ দৈৰ্ঘ্যৰ, ভূটান আৰু তিব্বতক অসমৰ সৈতে সংযোগ…
‘প্ৰাক্ বৈদিক শামুকবোৰ’ অনিতা গগৈৰ তৃতীয় কবিতাপুথি। প্ৰখৰ ঐতিহ্যবোধ, তীব্ৰ জীৱন জিজ্ঞাসা, দায়বদ্ধ সমাজবোধ, প্ৰকৃতিৰ অনিৰ্বচনীয় সৌন্দৰ্যৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাভৰা আশ্চৰ্যদৃষ্টি আদিৰে তেওঁৰ কবিতাৱলী সমৃদ্ধ। প্ৰকৰণৰ দিশতে চিত্ৰকল্প নিৰ্মাণৰ প্ৰতি ধাউতি, সাঙ্গীতিক লয়ৰ প্ৰতি অনুৰাগ আৰু ভাবনাৰ সাঙ্কেতিক প্ৰকাশৰ যোগেদি…
জয়ন্ত মাধৱ বৰা ৷৷ চাৰি৷৷ মনটো অস্থিৰ হৈ উঠিলেই গণেশ বেংডোবাৰ ঘাটলৈ আহে৷ সৰুতে অস্থিৰ হ’লে, ভয় লাগিলে সি মাকক সাৱটি ধৰিছিল৷ মাকে তাক দদান ৰজাৰ কাহিনী কৈছিল৷ সেনাপতি মাৰুক্ষেত্ৰীৰ কাহিনী শুনাইছিল৷ কৈছিল–‘তুইও মাৰুক্ষেত্ৰী নিচিনা হ’বা লাগ্ব’৷ সি জোৰ…
অলপতে অসম বিধান সভাৰ মজিয়াত বিধায়কৰ আচৰণক লৈ কিছু হুলস্থুল হৈছিল৷ এইখিনি সময়তে আকৌ স্কুল-কলেজবোৰত চৰকাৰী পৃষ্ঠপোষকতাত অনুষ্ঠিত হৈ আছে ‘যুৱ সংসদ’৷ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ ‘বিকশিত ভাৰত’ আঁচনিৰ অধীনত উদীয়মান যুৱশক্তিৰ মাজৰ পৰা ভৱিষ্যতৰ দিনত শিক্ষিত সাংসদ-বিধায়কৰ প্ৰস্তুতিৰ বাবে এনে…
উদয় কুমাৰ বৰুৱা মোৰ দৰে আপোনাৰ হৃদয়তো থাকেনে বৈ এখন নিৰিবিলি নৈ তাৰ পাৰত বহি কৰেনে কেতিয়াবা অতীত বুৰঞ্জী ৰোমন্থন নতুবা হয়নে কথোপকথন ফুলি থকা এজাৰজোপাৰ হেজাৰ বেদনাৰে আৰু থৰ হৈ চাই থকা ৰঙা জিঁয়াটোৰ কঁপা কঁপা মৌনতাৰে …
জয়ন্ত দত্ত (১) স্যাৰাইননা বিছ কি একৈছ বছৰীয়া দেউতাক অভিযন্তা মাক শিক্ষয়ত্ৰী কলেজৰ জগত দত্ত নামহে জগত পিছে নিজৰ বুলিবলৈ ভেটিটোৰ বাহিৰে ফুটাকড়ি এটাও নাই ছোৱালী এজনী ; তিনি বছৰীয়া থুনুক-থানাক কৈ দেও দি ফুৰা ছোৱালীজনীয়ে নিজেই দি…
জোনমণি দাস (যুগজ্যোতি দাসলৈ) মুগা বৰণীয়া শিলবোৰে এই কথা জানে অথচ আমিহে নাজানো এই অনন্ত যাত্ৰাৰো এদিন অন্ত পৰিব৷ চোৱাঁ কবি, যুগজ্যোতি দোৰোণ ফুলবোৰে আমাক চাই আছে ফুলবোৰৰ চকুত সেয়া কিহৰ ৰাগি! ওংকাৰ ধ্বনিক বাদ দিয়ো শুনিছোঁ…
মিণ্টুল হাজৰিকা যি পৌৰাণিক ! বিশ্বাস আৰু আস্থাৰ মুখ বাগৰি উশাহে উশাহে লালিত সেই দিন আৰু ৰাতিৰ মহাসংগম য’ত অসুৰৰ ধনঞ্জয় বায়ুৰ ওৰ হৈছিল উৰি তেনে এক দোঘোৰাতে বধি থৈ আহিছোঁ পৰম্পৰাৰ নামত তেজ পি নোদোকা হোৱা জোক৷ …
মন্দিৰা গগৈ সকলো দেখিছোঁ ফুলবোৰ, আকাশৰ ৰংবোৰ গান শুনিছোঁ কুঁহিপাতবোৰৰ আনকি চিঞৰি কন্দা দেখিছোঁ দুখী মানুহবোৰক উৎফুল্লিত হৈ জঁপিয়াই থকা দেখিছোঁ বহু প্ৰতিধ্বনি অথচ দেখা নাই মোক শুনা নাই আত্মাৰ কম্পন স্পৰ্শ পোৱা নাই উশাহ এপাহিৰ ক’ত…
দাদুল দেৱকৃষ্ণ বৰুৱা (২৭) ঘৰখন যেতিয়া ভৰি আছিল তেতিয়া এবাৰলৈও ভবা নাছিল একাকিত্ব মানে কি! বুজা নাছিল কেনে হ‘ব পাৰে একাকিত্ব। একাকিত্বই কিদৰে মানুহক পীড়া দিয়ে সেয়া ষ্টেপানৰ বাবে আছিল ভাবনাৰ বাহিৰত। ভৰা ঘৰখনত হাঁহি-ধেমালিৰ মাজত সময় কটোৱাৰ সময়ত ভাবিছিল…