কথকী চৰাইবোৰ মৰাৰ পাছত
মনোজ নেওগ কথাত কথা বাঢ়ে কথাতে কথকী চৰাইবোৰ মৰি সৰাপাত হ’ল। নিমাওমাও গধূলিৰ ফু এটা হৈ ফুৱাই গ’লহি ধূলিৰ শৰীৰ আচলতে আমি আমাক খামুচি ৰাখিব নোৱাৰা শূন্যতাই সঁচা জানানে, এদিনৰ নিস্ফল দিৱসত কতখন অৰণ্য জ্বলি গ’ল সাগৰীয়…
মনোজ নেওগ কথাত কথা বাঢ়ে কথাতে কথকী চৰাইবোৰ মৰি সৰাপাত হ’ল। নিমাওমাও গধূলিৰ ফু এটা হৈ ফুৱাই গ’লহি ধূলিৰ শৰীৰ আচলতে আমি আমাক খামুচি ৰাখিব নোৱাৰা শূন্যতাই সঁচা জানানে, এদিনৰ নিস্ফল দিৱসত কতখন অৰণ্য জ্বলি গ’ল সাগৰীয়…
মনোজ নেওগ চেঁচা। সাবটি শুবলৈ মানুহৰ গাৰ দৰে কাঠৰ তাপ নাই। মানুহ। কাঠ। অৰণ্যত মৰাগছৰ ঠাণি কঁপাই কৰতীয়াল বতাহ। অযথা হেজাৰ মাত হেৰোৱা দিনত হাজিৰাৰ খীণ মাত এটা শিলিখা সোৱাদৰ এটা মাত — চম্পা অ’, নিৰাপদ নহয় নগৰ।…