অত্ৰেয়ী গোস্বামী সৰুতে পিতায়ে চুৱাপাতনিত ভাত চেলেকি থকা কুকুৰ এটাক দেখুৱাই কৈছিল, “সৌৱা চা ঈশ্বৰ”৷ এদিন পিতায়ে কাৰ্শলা এডালকো ঈশ্বৰ বুলি কৈছিল৷ ডাঙৰ হৈ দেখিলোঁ শালগ্ৰাম, বুজিলো ৰাস্তাৰ শিলগুটিও ঈশ্বৰ৷ বাৰিষা কুমজেলেকুৱাবোৰ দেখিলে মণি-মুকুতা খচিত ৰাজকীয় সজ্জাৰ মানুহৰূপী ঈশ্বৰ শামুক…
অত্ৰেয়ী গোস্বামী বায়ু আৰু পানীৰ দৰে এক নিখুঁত সত্য— মাটি৷ সকলোৰে আদি স্থিতি সকলোৰে ইতিবৃত্তি সংগোপনে শুই থাকে মাটিত৷ কোনেও নাজানে মাটিৰ ভৰ সকলোতে কেৱল মাটিৰ দামদৰ৷ উস্–আস্ নকৰা ইমানবোৰ বোজা মাটিৰ পিঠিত! জীৱ-জড় অথবা মাত-অমাত, পাপ-পুণ্য আনকি অপাপ–অন্যায়ৰ এক অলিখিত ইতিহাস সামৰি থোৱা আছে মাটিৰ বুকুত৷ আদম-ইভৰ পূৰ্বজ কাহিনী মহৰ্ষিৰ অভিষন্ধি, যদুবংশৰ বিনাশ গান্ধাৰীৰ অভিশাপ৷ গন্ধমাদন পৰ্বত, বিষল্যকৰণি হনুমানৰ ঈশ্বৰভক্তি, সকলোৰে সাক্ষী সেই…
অত্ৰেয়ী গোস্বামী আহা আহা মইনাহঁতখেল এটা খেলোঁ, মই সোধাটোকআমি সাঁথৰ বোলোঁ৷হাবিত কাহে ওলাই নাহেকোৱাচান কি?কুঠাৰ বুলি ক’ব পাৰিলেকোচত ল’ম তুলি৷ আৰু এটা সাঁথৰ আছজানানে তোমালোকে?মাক জতুলি-পুতুলিপুতেকক চোকাটেকলা বোলে৷কণমইনাই তপৰাই ক’লেতোমালোকে কোৱা, মোৰকাম নাইকিয়া, উত্তৰটো মইহে ক’মবুলি জলকীয়া৷ বাৰু বাৰু কোৱাচোনমাত আছে, মানুহ…