মানস প্ৰতিম দত্ত

এৰাসুঁতিৰ ওপঙি ফুৰে মৰা ম’হ

শগুণ শূন্য

ডাইক্ল’ফেনাকে নোহোৱা কৰিলে

শৈশৱৰ

ভালনে ছাৰ- ভাল ছাৰ

ভাল ছাৰ মানে শগুণ

পানী মৰে

নদী হেৰায়

উৱঁলি পৰে কুঁহিপাঠৰ আদিপাঠ

কাম্প’চী ঐ

য়াকাছী ঐ

পানী যদি এনেকৈয়ে মৰি থাকে

বিল ভাঙি এনেকৈয়ে যদি পথাৰ হয়

বোধৰ বেলিত

অইনিঃতমৰ সুৰবোৰে

কাবানৰ কৰুণ চকুলোৱে

হয়কলি চৰাইজনী হৈ

ক’ব জানো পাৰিব-

খেতিত থাকে ভোকৰ ভোগ

পানীত থাকে প্ৰাণ

বিলত নুশুনো যেতিয়া

ডাউকৰ খোজ এৰি

বালিঘোঁৰাৰ মাত

মেটেকাৰ শিপা চিঙি

দলনিত মৰে পানী

শুকান ভূজল

গভীৰ নলা

জীয়াই থকাৰ সুগভীৰ ঘাঁ