ৰচনা পাঠকইণ্টাৰভিউ! ইণ্টাৰভিউ!
প্ৰাৰ্থীসকলৰ দীঘল ‘কিউ’
পদবীটো হ’ল এটা ‘নাইট চকীদাৰ’ 
প্ৰাৰ্থীজন হ’ব লাগে বেচ ‘দিলদাৰ’৷

গদাধৰে ভাবি আছে, ‘‘পাই যাম মই,
দুই-তিনি মাহতে বাইক এখন লৈ
       দিনৰ দিনটো মই ফুৰিম চলাই,
       ৰামবদন হোটেলত পাও ভাজি খাই৷’’
এনেতে পৰিল ডাক

— গদাধৰ ডেকা!
কোনে মাতে বুলি চায় চকু কৰি বেঁকা৷
       তাৰে পাল পৰা বুলি
       বুকুখন গ’ল ফুলি,
       পাৰ হৈ দুৱাৰডলি—
       পৰ্দাখন চালে তুলি৷
আছে বৰ অফিচাৰ সন্মুখত বহি,
অনেক কাগজ-পত্ৰত কৰি কৰি চহী৷
সেমেনা-সেমেনি কৰি গদাধৰে ক’লে,
‘‘নমস্কাৰ ছাৰ, মোক মাতিছিল বোলে?’’
       অফিচাৰে ক্ৰমে ক্ৰমে নাম-ধাম সুধি
       ভাবিলে ল’ৰাৰ গাত আছে বেচ বুধি৷
‘‘তথাপি পৰীক্ষা এটা কৰা হওকচোন!’’
— বুলি চাব বিচাৰিলে প্ৰাৰ্থীৰ গুণ৷
       ‘‘তুমিতো চাকৰি পাই হ’বা চকীদাৰ, 
       অফিচতে কৰিব লাগিব ৰাতি পাৰ৷’’
— ‘‘হয় ছাৰ’’ বুলি সি মিচিকি হাঁহিলে,
— ‘‘তেতিয়াতো…’’ বুলি ছাৰে আকৌ সুধিলে:
— ‘‘তেতিয়াতো ৰাতি ৰাতি ধৰিব টোপনি,
সংসাৰৰ মহবোৰে কৰিব আমনি৷
তেনে অৱস্থাত তুমি কি কৰিবা কোৱা,
উত্তৰটো দিয়া আৰু চাকৰিটো লোৱা৷
       সি ক’লে হাঁহি মাৰি— ‘‘সেই চিন্তা ছাৰ,
       আগতেই কৰি দিহা কৰি থৈছোঁ তাৰ৷’’
অফিচাৰে সন্দেহেৰে তাৰ ফালে চালে,
গদাধৰে আনন্দেৰে বুদ্ধিফেৰা গালে—
‘‘আঁঠুৱা-কম্বল আনি অফিচতে মই,
মনে মনে থৈ দিম চুক এটা লৈ৷
ৰাতি হ’লে বাহিৰৰ বেঞ্চিখনতে,
পাটীখন পাৰি ল’ম চকু-পচাৰতে৷
শুই থাকিম আৰামত ৰাতিৰ ৰাতিটো,
নুমুৱাই ওপৰৰ বিজুলী চাকিটো৷’’
       কথা শুনি অফিচাৰ
       হৈ গ’ল চমৎকাৰ!
‘‘পিছে এই বুদ্ধি জানা ইয়াত নচলে,
তাতোকৈ ভাল হ’ব ঘৰতেই শুলে৷’’
এই বুলি অফিচাৰে আঙুলি টোঁৱাই
বাহিৰলৈ যাবলৈ দিলে সঁকীয়াই৷

       গদাধৰে বুজিলে সি চাকৰি নাপায়,
       কথাতেই বঁটা-গঁতা দুয়োটাই পায়৷
তাৰো হ’ল একেই বিলাই,
সান্ত্বনা ল’লে ভাবি— ‘‘ভাগ্যতে নাই!’’

বুদ্ধিয়ক বোলাবলে’ যাওঁতে নিজক,
সমাধিহে দিয়া হ’ল নিজৰ হিতক৷

পূৰ্বৱৰ্তী পৃষ্ঠা পৰৱৰ্তী পৃষ্ঠা