বিজয় শঙ্কৰ শৰ্মা ঠিক কেঁকুৰিটোৰ আৰম্ভণিতে শুভ্ৰবসনেৰে আবৃত বুঢ়াডাঙৰীয়াই বগাঘোঁৰাটো লৈ আকাশৰ ফালে ওখ হৈ হৈ নোহোৱা হৈ গৈছিল সিদিনাৰ পৰাই কেঁকুৰিটোত কোনোৱেই দেখা নাই পুৱতি নিশাৰ শুভ্ৰবসন বুঢ়াডাঙৰীয়া প্ৰভুক নামঘৰীয়াই বৰমেধিক কৈছিল , “বুঢ়াডাঙৰীয়া তেনেকৈ আঁতৰি গ’লে গাঁওখন নিঠৰুৱা…
বিজয় শঙ্কৰ শৰ্মা মফচলত এজাক ধুমুহাই উৰুৱাই আনিছিল এখনি নীলা চাদৰ বতাহত উৰি থকা চঞ্চল চিলাৰ দৰে উৰিয়েই আছিল সেই নীলা চাদৰ অনিৰুদ্ধ হৈ আকাশত আন একো নাছিল তেতিয়া প্ৰশান্ত ধুমুহা… নিস্তব্ধ আন্ধাৰ… মুকলি পথাৰত জোনাকীৰ তিৰবিৰণিবোৰে…
বিজয় শঙ্কৰ শৰ্মা দলংখন সদায় পাৰ হওঁ মই অকোৱা-পকোৱা এটি দীঘল বাট আৰু চুটি পদূলি তুমি কাষত থাকাঁ প্ৰতিটো পলতেই বাজি থাকে মাথো জীৱনৰ গান ভাহি আহে ডুখৰীয়া জীৱনৰ ক’লাজ । জীৱনত আহি আাহি আমি লগ…
বিজয় শঙ্কৰ শৰ্মা সকলো সপোনেই সপোন হৈ নাথাকে তাৰে কিছু দিঠকো হয়৷ কোনোবাই কয়, হাঁহিতকৈ হুমুনিয়াহৰ তৃপ্তিহে অলপ বেছি শব্দৰ পৃথিৱীত কবিতা কেতিয়াবা একোখন সাগৰ হয় কেতিয়াবা বৈ থকা নৈ পুৰাতনীয়া সময়ৰ বৰষুণত সঘনাই জহি যায় সপোনৰঙী কঠিন শিলালিপি… পানীৰ বেজি আৰু…