একুঁকি কবিতা
প্ৰাণজিৎ মহন্ত (১) সকলো কথাৰে এটা সীমা আছে তোমাক কওঁতে তুমি ক’লা একমাত্ৰ প্ৰেমৰ কথাক বাদ দি কিন্তু (২) শৰতত দিনে-নিশাই বৰষুণ দি থাকিলেও বাৰিষা বুলি কোনেও নকয় (৩) হেমন্ত আৰম্ভ হোৱাই নাই মনটো পাহাৰটোৰ নামনিত গৈ কুঁৱলীবোৰৰ মাজত হেৰাই…
প্ৰাণজিৎ মহন্ত (১) সকলো কথাৰে এটা সীমা আছে তোমাক কওঁতে তুমি ক’লা একমাত্ৰ প্ৰেমৰ কথাক বাদ দি কিন্তু (২) শৰতত দিনে-নিশাই বৰষুণ দি থাকিলেও বাৰিষা বুলি কোনেও নকয় (৩) হেমন্ত আৰম্ভ হোৱাই নাই মনটো পাহাৰটোৰ নামনিত গৈ কুঁৱলীবোৰৰ মাজত হেৰাই…
প্ৰাণজিৎ মহন্ত (১) কথাবিলাকনো আৰু কি তুমি কাষত আছা যেতিয়া কথাই নাই আৰম্ভ কৰোঁ বুলি ভাবিলে এই আৰম্ভ কৰিব পাৰি আৰু শেষ কৰোঁ বুলি ভাবিলেও পাৰি কৰিব শেষ তৎক্ষণাত কাৰণ মোৰ সকলো কথাৰ শেষ আৰু আৰম্ভণীতো তুমিয়েই…