কথা দি কথা ৰখা
পংকজ গোবিন্দ মেধি এনেকুৱা কোনো আছে নেকি যিয়ে সদায় সৰ্বত্ৰ কথা দি কথা ৰাখিছে কথা দি কথা ৰাখিব পাৰিছে তৎমুহূৰ্ততে হ’ব বুলি কৈ পাহৰি যোৱাতো ৰোগ নে প্রাকৃতিক বিড়ম্বণা নে ব্যক্তি সমস্যা সেয়া ৰাজনৈতিক উদ্দেশ্যপ্ৰণোদিত নে…
পংকজ গোবিন্দ মেধি এনেকুৱা কোনো আছে নেকি যিয়ে সদায় সৰ্বত্ৰ কথা দি কথা ৰাখিছে কথা দি কথা ৰাখিব পাৰিছে তৎমুহূৰ্ততে হ’ব বুলি কৈ পাহৰি যোৱাতো ৰোগ নে প্রাকৃতিক বিড়ম্বণা নে ব্যক্তি সমস্যা সেয়া ৰাজনৈতিক উদ্দেশ্যপ্ৰণোদিত নে…
পংকজ গোবিন্দ মেধি নিদ্ৰামগ্ন ৰাতি এটাই দেও পাহাৰত পৃষ্ঠা লুটিয়াইছিল নে সন্ধিয়াৰ ঢিমিক ঢামাক চাকিৰ পোহৰে আজাৰাৰ হাটত ঢেঁকীয়া বেচিছিল আমি য’ত আছিলোঁ তাতেই আমাক তিলফুলৰ বাগিচা এখনে হাত বাউল দি মাতিছিল আমি কপৌৰ ৰুণৰ লগত…
পংকজ গোবিন্দ মেধি কোনে কাক ৰিঙিয়াই মাতিছে দেৰেক পাহাৰৰ চাংমাহঁত নেকি পাহাৰত প্রতিধ্বনিত হৈ উলটি অহা শব্দৰ সুহুৰি কি কৈছে তেওঁলোকে কাক কৈছে মূৰৰ ওপৰৰ হেলনীয়া কোণত বহা ৰাতিপুৱাৰ বেলিটোৱে আমাৰ কাপৰ চাহৰ ধোঁৱাবোৰত শোহা মাৰিবলৈ লৈছিলহে…
পংকজ গোবিন্দ মেধি ভুকি থকা কুকুৰবোৰ নিমাত হৈছিল মানে খাদ্যৰ সন্ধানত চিকাৰী শ্বাপদবোৰে গাঁৱৰ ঠেক অঁকোৱা-পকোৱা নিমাখিত ৰাস্তাবোৰত তহল দিছিল ৰাতিপুৱা সেই ৰাস্তাৰে জুই আৰু নিমখ বিচাৰি গঞাই অহা-যোৱা কৰা আজি কেইবা শ বছৰ হ’ল ঘনঘোৰ নিশা থুঁতৰিদঢ়ীয়াজনে…