জ্যামিতি
খনিন্দ্ৰ ভূষণ মহন্ত (১) থম-থমকৈ বহি আছে সন্ধ্যাটো তাতকৈ আহাঁ, যাতনাৰ কথাকে পাতোঁ কোৱাঁচোন – জীৱনটো যদি বৃত্ত প্রহৰবোৰ যদি ব্যাসার্ধ পৰিধিতনো মই কি থ’ম? (২) স্মৃতিৰ চহৰখন আজি ধুমায়িত… নিচা লগা মানুহৰ দৰে খোজ দি দি মই…
খনিন্দ্ৰ ভূষণ মহন্ত (১) থম-থমকৈ বহি আছে সন্ধ্যাটো তাতকৈ আহাঁ, যাতনাৰ কথাকে পাতোঁ কোৱাঁচোন – জীৱনটো যদি বৃত্ত প্রহৰবোৰ যদি ব্যাসার্ধ পৰিধিতনো মই কি থ’ম? (২) স্মৃতিৰ চহৰখন আজি ধুমায়িত… নিচা লগা মানুহৰ দৰে খোজ দি দি মই…
খনিন্দ্ৰ ভূষণ মহন্ত কণমানিটোৱে হাতখন মুখলৈ নি চুপি থাকে হাতে-গালে বগাই থাকে লেলাৱতি চকুৱে-মুখে নাচে স্বর্গীয় সুখৰ ফুল আইতাই কয় “গোসাঁয়ে অমৃত সানি পঠিয়াইছে। চুপি খা গোসাঁই, চুপি খা।” হাতবোৰ ডাঙৰ হয় ফলিত অ-আ লিখি অমিতা আঁকি ভালপোৱা হাতবোৰে উকা…