অমৃত গোস্বামী সুক্ষ্ম তাঁৰ একোডালতে সঙ্গীতৰ সাতোটা সুৰ বাজি উঠে; জন্তুৰ শুকান ছাল এখনেৰে সাজি উলিওৱা বাদ্য-যন্ত্ৰ একোটাত শিল্পী এজনে সুন্দৰ তাল একোটাৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে; নিৰস ধাতু এডোখৰে শিল্পীৰ হাতৰ পৰশ পাই মধুৰ সংগীতৰ ধ্বনি তোলে৷ ঠিক একেটা…
মৃদুল শৰ্মা ২০ দুৰ্যোধন৷ জন্মৰ পৰৱৰ্তী সময়ত জ্যোতিষশাস্ত্ৰীয়ে মোৰ নাম ৰাখিছিল সুযোধন৷ শ্ৰদ্ধেয় পিতৃদেৱ আৰু মাতৃদেৱীয়ে মোক এই নামেৰেই মাতি আহিছে৷ পিতামহ ভীষ্ময়ো জীৱনৰ গৰিষ্ঠকাল এই নামেৰেই মোক মাতিছিল৷ কিন্তু জীৱনৰ কোনোবা এটা দিৱসত কোনোবা গোপন প্ৰতিদ্বন্দ্বীয়ে মোৰ নামৰ…
বেদান্ত নাথ (১) “পৃথিৱীৰ প্ৰেমে মোক দেউলীয়া কৰিলে” ওপৰলৈ মূৰ কৰি চকু দুটা বন্ধ কৰি থোৱা ল’ৰাজনৰ চকুৰ পৰা বৈ অহা নীলা চকুৰ পানীত তলৰ ওঁঠৰ পৰা ডিঙিলৈকে ডুব গৈ আছে৷ চকুৰ পানীৰ পৰা দুখন ক’লা শীৰ্ণ হাত…
মুনমী দত্ত হাজৰিকা সেই দুখন হাতেই মোক এই ঠাইলৈ আনিছিল যি দুখন হাতেৰে তেওঁ চন্দন কাঠৰ চিতাত সেই লাওখোলাটো তুলি দিছিল৷ মৰাণ বুঢ়াৰ কথা কৈছোঁ৷ সেই যে কলিয়াই আনি দিয়া ‘নজনা বীৰৰ মূৰ’ আতৌ পুতৌকৈ চন্দন কাঠৰ চিতাত…
দাদুল দেৱকৃষ্ণ বৰুৱা (১৯) পুৱাই চিঞৰ-বাখৰ লাগিল। ষ্টেপানে তেতিয়াও শোৱাপাটী এৰাই নাই। ঘৰৰ মূধচত মলেঁয়াই চিঞৰ-বাখৰ কৰাত ততাতৈয়াকৈ বিছনাৰ পৰা নামি একেকোবে চোতাল পালেহি ষ্টেপান। ঘৰৰ মূধচলৈ চালে তেওঁ। নিজৰ বাহৰ পৰা ওলাই মলেঁয়াই ঠোঁটখন জোকাৰি জোকাৰি চিঞৰি আছে। তাইৰ…
অজন্ত কুমাৰ বৰা তুমি ৰাম বোলাঁ নে হৰি বোলাঁ গড বোলাঁ নে আল্লা বোলাঁ তুমি চাকি জ্বলোৱাঁ নে মম জ্বলোৱাঁ যজ্ঞ কৰাঁ নে হজ কৰাঁ সেয়া তোমাৰ কথা আমি বাধা নিদিওঁ প্ৰতিবাদো নকৰোঁ পিছে তেজ…
গীতিমণি গোস্বামী(বৰঠাকুৰ) চুপতি মাৰিবলৈ ভাল নিৰ্মলৰ লগত … কথাবিলাক ইয়াত বুৰবুৰণি ওলায়৷ য’ত বুৰবুৰণি থাকে, তাত নিৰৱতাবোৰো কথা৷ যদিওবা মাজে মাজে নিস্তব্ধতা আহে তথাপি তাত পতা কথাবোৰেই ভিতৰখন খান্দে৷ বহু সময়লৈকে কথাবোৰ জিনজিনাই থাকে৷ কাঁহৰ বাতি এটা পকাত পৰি…
মূল : লিও টলষ্টয়ৰ ‘What is Art?’ অনুবাদ : ড০ বিৰিঞ্চিকুমাৰ দাস মই আৰম্ভ কৰিম নন্দনতত্বৰ পিতৃ ব’মগাৰ্টেন (১৭১৪-১৭৬২)-অৰ কথাৰে । ব’মগাৰ্টেনৰ মতে যৌক্তিক জ্ঞানৰ লক্ষ্যবস্তু হৈছে সত্য, নন্দনতাত্ত্বিক (অৰ্থাৎ ইন্দ্ৰিয়গত) জ্ঞানৰ লক্ষ্যবস্তু হৈছে সৌন্দৰ্য । সৌন্দৰ্য হ’ল ইন্দ্ৰিয়বোধৰ দ্বাৰা…
স্মৃতিৰেখা দেৱী ছটছটীৰ নেতৃত্বত জুৰণিপাৰৰ গভীৰ হাবিলৈ যোৱা দলটো দুদিন-দুৰাতি একেৰাহে বাটলুৰ সন্ধানত অভিযান চলাই উভতি আহি মহাৰাজৰ কাষ পাইছেহি৷দলটো ঘূৰি অহাৰ বতৰা পায়েই সকলো সেউজপুৰবাসী যি য’ত যেনেকৈ আছিল তেনেকৈয়ে লৰা-ঢপৰাকৈ আহি মহাৰাজৰ ওচৰ চাপিলহি৷ আটাইৰে মনত একেটাই প্ৰশ্ন–…
নিজৰা ৰাজকুমাৰী : তুমি দৰমহা পোৱা নাই! মানে তুমি ভোকত আছা! : ওঁ। অলপ। : হেভ চাম পেষ্ট্ৰি। ৰেষ্টুৰেণ্টত, দেখাত এহাল মানুহৰ মাজত হোৱা নিচেই সাধাৰণ কথোপকথন এয়া। অথচ দুয়ো…