স্বপ্না দত্ত ভৰালী “ইচ্! কেনেকৈ?” “কি হৈছিল?” “বৰ ভাল মানুহ আছিল দেহি!” ৰাতিপুৱাই সৰু চহৰখনত খবৰটো ফাটি-ফুটি গ’ল৷ কৃপাল বৰা ঢুকাল৷ মানুহবোৰে ইচ্-ইচ্, আচ্-আচ্ কৰিলে৷ বিভিন্ন সামাজিক কামত জড়িত থকা মানুহ৷ সৰল আৰু নিৰহংকাৰী৷ আজি কিছুদিনৰ পৰা সৰু-সুৰা…
স্বপ্না দত্ত ভৰালী নতুন ঘৰখনত ভৰি দিয়াৰ পাছত, এদিন নন্দেক আৰু শাহুৱেকৰ লগত আবেলিৰ ৰ’দকণৰ আমেজ লৈ থাকিয়েই তাই সুধিছিল- “কি নো এইজোপা?” দেখাত ঘাঁহৰ দৰেই এটি জোপোহা৷ “এইজোপা কুশবন৷ পূজা-চুজাত লাগে৷” “অ’…” গছজোপা চিনি নাপাইছিল যদিও নামটো তাইৰ…
স্বপ্না দত্ত ভৰালী প্ৰতিখন ঠাইতে একোজন জনাৰ্দন বৰুৱা থাকে৷ যেনেদৰে প্ৰতিখন চহৰতে চাগৈ একোগৰাকী কনিকা ভূঞা থাকে৷ আচলতে প্ৰতিজন জনাৰ্দন বৰুৱা নতুবা কনিকা ভূঞাহঁতৰ স্বভাৱ চৰিত্ৰবোৰ একেটা ৰাগীতে বন্ধা থাকে৷ প্ৰকৃত চৰিত্ৰ মুখাৰ আঁৰত ঢাকি আৰু কিমাননো থাকিব! সময়ত…
স্বপ্না দত্ত ভৰালী “আৰম্ভ কৰিছানে ডেকাল’ৰা?” হৰিনাথ বৰুৱাই মোক মাজে মাজে সোধে৷ “দুলাইনমান লিখা হৈছে খুৰাদেউ৷” চৰকাৰী শিক্ষকৰ যোগ্যতাৰ পৰীক্ষাত কৃতকাৰ্য হৈ মাষ্টৰৰ চাকৰি এটা যেনেতেনে যোগাৰ কৰি মোৰ ঘৰুৱা চহৰখনৰপৰা তিনিশ কিলোমিটাৰমান দূৰৈৰ চহৰ এখনত আছোঁহি৷ ঘৰত দেউতা,…