উচ্চজিৎ দশগিৰি সপোনপুৰত এদিন জোনাক নামিছিল; আমাৰ স্বৰ্গৰ দুৱাৰত জ্বলিছিল আকাশ-বন্তি। আমি চাবলৈ নাপালোঁ, আমি তেতিয়া ব্যস্ত আছিলোঁ জীৱিকাৰ মৃত নগৰীত। আমাৰ আকাশ বিষাদে ঢাকি আছিল, আমাৰ চকুত নাছিল সপোন দেখাৰ হাবিয়াস। আমি এক অজান ভয়ত পলাই ফুৰিছিলোঁ…
উচ্চজিৎ দশগিৰি তাহানি এদিন শ্ৰাৱস্তীৰ অৰণ্যত সৌম্য প্ৰশান্তিৰে বুদ্ধই ক’লে, ‘‘বন্ধু হোৱা, শান্তি পাবা!’’ অঙ্গুলিমালৰ হাতৰপৰা উদ্যত কুঠাৰ সৰি পৰিল। এতিয়া আজি মৃতকল্প এই নগৰীবোৰত বুদ্ধ ক’ত? সৰি পৰা কুঠাৰবোৰে দেখোন উদ্যত হোৱাতহে বিচাৰি পাইছে সাৰ্থকতা, চৌদিশে মাথোঁ স্বাৰ্থান্বেষী…